Tarcza antykryzysowa – świadczenie postojowe z ZUS <-- dla prowadzących działalność gospodarczą

Świadczenie postojowe przyznawane jest na wniosek osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą i jest kierowany do ZUS. Wysokość dofinansowania wynosi 80% lub 50% minimalnego wynagrodzenia za pracę, a więc odpowiednio 2.080 zł lub 1.300 zł w zależności od

 

Kogo dotyczy?

Osób prowadzących działalność gospodarczą na podstawie prawa przedsiębiorców lub innych przepisów szczególnych, w tym:

  • osób, które korzystają z Ulgi na start

  • osób, które korzystają z ulg w ramach Małego ZUS plus (MDG +)

jeżeli miały one przestój w następstwie COVID – 19.

 

Jakie warunki musisz spełnić, aby skorzystać ze wsparcia?

  1. Świadczenie postojowe w wysokości 2 080 zł otrzymasz jeśli:

  • Rozpocząłeś prowadzenie działalności gospodarczej przed 1 lutego 2020 r. i nie zawiesiłeś działalności, a przychód z miesiąca poprzedzającego miesiąc przed miesiącem, w którym złożyłeś wniosek o świadczenie postojowe był o co najmniej 15% niższy od przychodu, który uzyskałeś  w miesiącu poprzedzającym.

  • Rozpocząłeś prowadzenie działalności gospodarczej przed 1 lutego 2020 r., ale zawiesiłeś ją po 31 stycznia 2020 r.

  • Nie masz innego tytułu do ubezpieczeń społecznych.

  • Mieszkasz na terytorium Polski i jesteś obywatelem RP lub masz prawo czasowego lub stałego pobytu na terytorium RP.

  1. Świadczenie postojowe w wysokości 1 300 zł otrzymasz jeśli:

  • Rozliczasz podatek kartą podatkową oraz jesteś zwolniony z opłacania podatku VAT.

  • Nie masz  innego tytułu do ubezpieczeń społecznych.

  • Mieszkasz na terytorium Polski i jesteś obywatelem RP lub masz prawo czasowego lub stałego pobytu na terytorium RP.

 

 

 

Gdzie znajdziesz wniosek RSP-D?

Wniosek można pobrać ze strony ZUS lub klikając –> tutaj.  Można go wydrukować i wypełnić bądź wypełnić na komputerze i dopiero wydrukować. Jeżeli skorzystamy z wysyłki elektronicznej na stronie ZUS podana jest instrukcja jak to zrobić.

 

 

Jak wypełnić wniosek RSP-D?

W przypadku wypełniania wniosku ręcznie należy pamiętać, żeby wypełnić go dużymi literami i długopisem nie ołówkiem.

W części pierwszej należy podać dane identyfikacyjne swojej firmy. Podanie numeru telefonu i adresu e-mail będzie bardzo pomocne przy kontakcie z ZUS w przypadku pytań i wątpliwości, które będzie można szybciej wyjaśnić. Ponadto w tej części należy również podać numer rachunku bankowego, na który będzie przekazane świadczenie postojowe.

Wniosek RSP-D część I

 

 


 

W części drugiej wniosku należy zaznaczyć formę opodatkowania jaką przedsiębiorca wybrał na 2020 rok, do wyboru są 2 opcje tak jak to widać poniżej:

  1. jeżeli jesteś opodatkowany kartą podatkową – zaznaczasz pozycję 1

  2. wszyscy pozostali (np. ryczałt, podatkowa książka przychodów i rozchodów) – pozycję 2

Wniosek RSP-D część II


W części trzeciej przedsiębiorca oznacza czy obecnie prowadzi działalność gospodarczą, czy zawiesił ją po 31.01.2020 r.

 

Wniosek RSP-D część III

 


Część czwartą wypełniają przedsiębiorcy, którzy nie podjęli decyzji o zawieszeniu działalności gospodarczej po 31.01.2020 roku. Podają oni tutaj przychód podatkowy za miesiąc poprzedzający miesiąc złożenia wniosku i dla wyliczenia wskaźnika spadku musi być jeszcze podany przychód za miesiąc poprzedzający ten miesiąc. Jeżeli wniosek będzie składany w miesiącu kwietniu należy podać przychód za miesiące marzec i luty 2020 roku. Spadek przychodów musi wynosić co najmniej 15%, żeby uzyskać wsparcie postojowe.

Wniosek RSP-D część IV


W części piątej, ostatniej przedsiębiorca pod groźbą odpowiedzialności karnej składa oświadczenie, że wszystkie podane przez niego informacje są zgodne z prawdą. Wniosek musi być opatrzony czytelnym podpisem przedsiębiorcy.

 

Wniosek RSP-D część V

Jeżeli wniosek zostanie rozpatrzony pozytywnie wówczas przedsiębiorca otrzyma wypłatę świadczenia postojowego na wskazany rachunek bankowy.

Natomiast decyzja odmowna znajdzie się na PUE ZUS lub będzie wysłana pocztą w zależności od formy złożenia wniosku. Jeśli przedsiębiorca nie zgadza się z decyzją odmawiającą świadczenia postojowego, może złożyć odwołanie do sądu w oparciu o przepisy ustawy Kodeks Postępowania Cywilnego, za pośrednictwem ZUS. Odwołanie składa się w formie pisemnej w terminie miesiąca od dnia otrzymania decyzji.

 

za: ifirma.pl i zus.pl

Tarcza antykryzysowa – zwolnienie z opłacania ZUS <-- dla samozatrudnionych lub zatrudniających pracowników!!!

W dniu 1 kwiatnia 2020 roku wchodzą w zycie regulacje tzw. „tarczy antykryzysowej”. Poniżej prestawiamy jej założenia dotyczące skladek ZUS (wszystkie informacje pochodzą ze strony ZUS – www.zus.pl, uwzględniając zmiany wprowadzone tzw. „Tarczą 2.0”)

 

Kogo dotyczy?

      1. zwolnienie z opłacenia  100%  należności za dany miesiąc dotyczy:

      • osób wykonujących przed 1 kwietnia 2020 r. pozarolniczą działalność (w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach społecznych [1)  i opłacających składki wyłącznie na własne ubezpieczenia,

      • płatników składek, którzy prowadzili działalność:

        • przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r. zgłosili do ubezpieczeń mniej niż 10 ubezpieczonych,

        • w okresie od 1 lutego do 29 lutego i na dzień 31 marca 2020 r. zgłosili do ubezpieczeń mniej niż 10 ubezpieczonych,

        • w okresie od 1 marca do 31 marca i na dzień 30 kwietnia 2020 r. zgłosili do ubezpieczeń mniej niż 10 ubezpieczonych.

Do liczby ubezpieczonych nie wlicza się  pracowników młodocianych.

      • spółdzielni socjalnych zgłoszonych przed dniem 1 kwietnia 2020 r. jako płatnik składek w ZUS (bez względu na liczbę zatrudnianych osób),

      • duchownych.

      1. zwolnienie z opłacenia  50 % należności za dany miesiąc dotyczy:

      • płatników składek, którzy prowadzili działalność:

        • przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r. zgłosili do ubezpieczeń mniej niż 50 ubezpieczonych,

        • w okresie od 1 lutego do 29 lutego i na dzień 31 marca 2020 r. zgłosili do ubezpieczeń mniej niż 50 ubezpieczonych,

        • w okresie od 1 marca do 31 marca i na dzień 30 kwietnia 2020 r. zgłosili do ubezpieczeń mniej niż 50 ubezpieczonych.

Do liczby ubezpieczonych nie wlicza się  pracowników młodocianych.

Zwolnienie dotyczy składek nieopłaconych. Jeżeli ZUS rozpatrzy negatywnie Twój wniosek, będziesz musiał opłacić zaległe składki wraz z odsetkami.

 

 

Wypełniasz tylko blok danych, który Ciebie dotyczy.

 

Jakie musisz spełnić warunki, aby skorzystać ze wsparcia?

  • Byłeś płatnikiem składek przed 1 kwietnia 2020 r. i zgłosiłeś do ubezpieczeń społecznych mniej niż 50 osób.

  • Gdy jesteś spółdzielnią socjalną zgłoszoną jako płatnik składek przed 1 kwietnia 2020 r.

  • Jesteś osobą duchowną.

  • Wykonywałeś pozarolniczą działalność  przed 1 kwietnia 2020 r. i opłacałeś składki wyłącznie na własne ubezpieczenia i Twój przychód z działalności w pierwszym miesiącu, za który jest składany wniosek nie przekracza kwoty 15 681 zł., tj. 300% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia brutto za 2020 r.

  • Musisz złożyć wniosek do ZUS do 30 czerwca 2020 r.

  • Musisz złożyć dokumenty rozliczeniowe za okres marzec-maj 2020 r. do 30 czerwca 2020 r. chyba, że zgodnie z przepisami jesteś zwolniony z ich składania.

Ze zwolnienia ze składek nie skorzystają firmy, które znajdowały się w trudnej sytuacji w grudniu 2019 r. i nie regulowały należności, w tym składek pobieranych przez ZUS. Wynika to z regulacji UE.

Ze zwolnienia z opłacania składek nie skorzystają płatnicy, którzy korzystają z Ulgi na start. Przepisy Tarczy Antykryzysowej wskazują, że ze zwolnienia mogą skorzystać osoby prowadzące pozarolniczą działalność, które opłacają składki wyłącznie na własne ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, o których mowa w art. 8 ust. 6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Osoby zwolnione przez 6 miesięcy z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne (czyli korzystające z tzw. ulgi na start) zgodnie z art. 8 ust. 6 pkt 1 nie są uznawane za osoby prowadzące pozarolniczą działalność w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych.

Co zyskasz?

  • Zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres marzec- maj 2020 r., znanych na dzień rozpatrzenia wniosku.

  • Przepisy nie przewidują minimalnej i maksymalnej kwoty należności z tytułu składek, którą może objąć zwolnienie, za wyjątkiem osób prowadzących pozarolniczą  działalność i osób z nimi współpracujących oraz duchownych, dla których obejmuje wyłącznie składki od najniższej podstawy ich wymiaru.

Jak złożyć wniosek?

  • Wniosek o zwolnienie możesz przekazać:

    – drogą elektroniczną przez PUE ZUS –  do pobrania: INSTRUKCJA <– aby pobrać klikni w napis)

     – za pośrednictwem poczty,

    – osobiście w placówce ZUS – do skrzynki na dokumenty (bez kontaktu z pracownikiem ZUS).

    Do wniosku elektronicznego musisz załączyć informacje wymagane przez Komisję Europejską w związku z  udzielaną pomocą publiczną  –  ZAŁĄCZNIK (<– aby pobrać klikni w napis)

Informacja ZUS:

  • W dni robocze (pn.- pt.) w godzinach 7 – 15 pod numerami telefonu:

    • 22 290 87 02,

    • 22 290 87 03,

  • W dni robocze (pn.-pt) w godzinach 7-18 pod numerem ogólnopolskiej infolinii

        22 560 16 00 – wybierz „0” (połączysz się z konsultantem Centrum Obsługi Telefonicznej ZUS, a następnie            wybierz temat rozmowy 7 – wsparcie dla przedsiębiorców).

 

 

 

Dodatkowy zasiłek opiekuńczy na czas opieki nad dzieckiem w związku z zamknięciem z powodu COVID-19 żłobka – klubu dziecięcego – przedszkola – szkoły

Wszystkie poniższe informacje pochodzą ze stony ZUS

 

 Komu przysługuje dodatkowy zasiłek opiekuńczy na czas opieki nad dzieckiem w związku z zamknięciem z powodu COVID-19 żłobka – klubu dziecięcego – przedszkola – szkoły?

Dodatkowy zasiłek opiekuńczy przysługuje rodzicom lub opiekunom prawnym dzieci, którzy:

  • opiekują się dzieckiem poniżej 8. roku życia,

  • są objęci ubezpieczeniem chorobowym (np. są pracownikami, zleceniobiorcami, osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą).

  • Dodatkowy zasiłek opiekuńczy przysługuje w wysokości 80% podstawy wymiaru zasiłku.


 

Jak uzyskać dodatkowy zasiłek opiekuńczy?

 – Pracownik lub zleceniobiorca składa oświadczenie do swojego płatnika składek np. pracodawcy, zleceniodawcy.Jeśli dodatkowy zasiłek opiekuńczy będzie wypłacał ZUS, płatnik składek przekazuje oświadczenie ubezpieczonego do ZUS. Może to zrobić za pośrednictwem Platformy Usług Elektronicznych (PUE) ZUS. W takim przypadku skan oświadczenia potwierdzonego za zgodność z oryginałem dołącza do zaświadczenia Z-3 / Z-3a.

Osoby prowadzące działalność pozarolniczą i osoby z nimi współpracujące składają oświadczenie w ZUS.Nie jest potrzebny wniosek Z-15A, ani zaświadczenie płatnika składek Z-3b.Oświadczenie może być do nas przekazane elektronicznie – za pośrednictwem  (PUE) ZUS. Na portalu PUE ZUS oświadczenie należy złożyć przy wykorzystaniu wniosku ZAS-58 Skarga/Wniosek świadczeniobiorcy/ płatnika składek w sprawie świadczeń z tytułu choroby, macierzyństwa lub zasiłku pogrzebowego.

Wzór oświadczenia można pobrać na stronie internetowej ZUS (plik docx 15kb).

Instrukcja jak złożyć oświadczenie przez portal PUE ZUS (plik docx 506kb).


 Czy dodatkowy zasiłek opiekuńczy przysługuje od 12 marca czy dopiero od 16 marca 2020 r.?

Dodatkowy zasiłek opiekuńczy przysługuje od 12 do 25 marca, gdyż to jest okres zamknięcia placówek w związku z COVID-19.Zasiłek przysługuje zgodnie z Twoim oświadczeniem, tj.  za cały okres, także za dni wolne od pracy, jeśli wpiszesz w oświadczeniu cały okres zamknięcia placówki, albo za dni robocze, jeśli takie okresy wskażesz w oświadczeniu.


Czy dodatkowy zasiłek opiekuńczy może przysługiwać do 27 marca, w sytuacji gdy żłobek – klub dziecięcy – przedszkole – szkoła są zamknięte od 16 marca do 27 marca w związku z COVID-19?

Jeśli szkoła będzie zamknięta od 16 marca i rodzic będzie sprawował opiekę nad dzieckiem od tego dnia do 27 marca, to dodatkowy zasiłek opiekuńczy będzie mu przysługiwał  od 16 marca do 27 marca 2020 r.  Zgodnie z aktualnym stanem prawnym limit dodatkowego zasiłku opiekuńczego wynosi 14 dni.Jeśli szkoła będzie zamknięta od 16 do 27 marca br., limit ten nie zostanie przekroczony.


Czy okres dodatkowego zasiłku opiekuńczego wlicza się do limitu 60 dni?

Nie. Okresu wypłaty dodatkowego zasiłku opiekuńczego (14 dni) nie wlicza się do ogólnego limitu 60 dni, które przysługują na opiekę nad dzieckiem do lat 14.


Ile lat mają dzieci objęte dodatkowym zasiłkiem opiekuńczym dla rodziców?

Dzieci poniżej 8. roku życia. Z zasiłku można korzystać nie dłużej niż do dnia poprzedzającego ósme urodziny dziecka.Przykład
Mama wystąpiła o zasiłek opiekuńczy od 16 marca 2020 r. w związku z zamknięciem szkoły. Jej córka urodziła się 22 marca 2012 r. Zasiłek opiekuńczy przysługuje jej od 16 do 21 marca 2020 r


Jak wypełnić w oświadczeniu okres sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem?

Możesz podać łączny okres opieki nad dzieckiem albo wyłączyć z tego okresu dni, w których nie byłeś zobowiązany pracować, np. sobotę i niedzielę lub dziecko miało zapewnioną opiekę.Możesz  wskazać cały okres od 12 do 25 marca, albo inny okres np. od 16 do 25 marca albo okresy, w których dziecko miało uczęszczać do placówki, która została zamknięta, np. 12-13, 16-20, 23-25 marca, lub inne okresy, w których dziecko nie mało zapewnionej opieki.


Kogo powinienem poinformować o korzystaniu z zasiłku?

Pracownik powinien poinformować swojego pracodawcę, zleceniobiorca – swojego zleceniodawcę, a osoba prowadząca działalność pozarolniczą – bezpośrednio ZUS.


Kiedy powinienem poinformować o korzystaniu z zasiłku?

W dowolnym momencie, ale od tego uzależniona jest wypłata zasiłku. Bez oświadczenia nie jest możliwa wypłata.


Jak liczyć 14 dni dodatkowego zasiłku opiekuńczego?

Zasiłek opiekuńczy jest wypłacany za każdy dzień sprawowania opieki.Jeśli oboje rodzice dziecka pracują, to o dodatkowy zasiłek opiekuńczy może wystąpić jedno z rodziców. Mogą też podzielić się opieką nad dzieckiem w ramach limitu 14 dni. Dodatkowy zasiłek opiekuńczy przysługuje rodzicom łącznie przez 14 dni, niezależnie od liczby dzieci wymagających opieki


Czy dodatkowy zasiłek opiekuńczy przysługuje pracownikowi, który nie świadczy pracy i otrzymuje wynagrodzenie postojowe?

Pracownik nie otrzyma dodatkowego zasiłku opiekuńczego, ponieważ za okres postoju zachowuje prawo do wynagrodzenia.


Czy otrzymam dodatkowy zasiłek opiekuńczy, jeśli ojciec (matka) dziecka wykonuje pracę zdalną?

Rodzic, który wykonuje pracę zdalną nie może zapewnić opieki dziecku. Zatem drugiemu rodzicowi przysługuje dodatkowy zasiłek opiekuńczy.


Czy ojciec dziecka otrzyma dodatkowy zasiłek opiekuńczy, jeśli matka dziecka jest na urlopie dla poratowania zdrowia?

Tak. Osoba korzystająca z urlopu dla poratowania zdrowia nie może zapewnić opieki dziecku.


Czy przysługuje dodatkowy zasiłek opiekuńczy, gdy dzieckiem pięcioletnim opiekuje się babcia, która w okresie nasilającej się epidemii koronawirusa odmówiła zajmowania się wnukiem?

Nie, ponieważ dodatkowy zasiłek opiekuńczy przysługuje tylko gdy nastąpiło zamknięcie żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola lub szkoły, do których uczęszcza dziecko.


Czy przysługuje dodatkowy zasiłek opiekuńczy lub zasiłek opiekuńczy na ogólnych zasadach, gdy rodzice dziecka zatrudniają nianię na umowę uaktywniającą, która przestała opiekować się ich dzieckiem w związku z zamknięciem szkoły swojej córki z powodu COVID-19?

Dodatkowy zasiłek opiekuńczy nie przysługuje rodzicowi dziecka w przypadku, gdy  niania przestała opiekować się ich dzieckiem. Rodzice nie mają prawa do zasiłku opiekuńczego, ponieważ bezpośrednim powodem opieki nad dzieckiem nie jest zamknięcie szkoły/żłobka, gdyż dziecko to nie chodziło do szkoły/żłobka. Do nabycia przez nich prawa do dodatkowego zasiłku opiekuńczego nie jest spełniona przesłanka zamknięcia placówki, do której uczęszcza dziecko.Rodzicowi nie przysługuje także zasiłek opiekuńczy na ogólnych zasadach określonych w ustawie zasiłkowej (w ramach 60 dni), ponieważ  zamknięcie placówki, do której uczęszcza dziecko niani, nie jest bezpośrednią przyczyną tego, że rodzic musi zapewnić opiekę swojemu dziecku. Jeśli dzieckiem opiekuje się niania, zasiłek opiekuńczy na ogólnych zasadach przysługuje, jeśli niania zachoruje.


Kto finansuje zasiłek?

Zasiłek opiekuńczy oraz dodatkowy zasiłek opiekuńczy przysługują z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Oznacza to, że zasiłki nie obciążają funduszu pracodawców. Nawet jeżeli pracodawca wypłaca zasiłek (w przypadku gdy jest do tego zobowiązany), wypłacone kwoty rozlicza z ZUS.


Numer Infolinii ZUS

W przypadku potrzeby kontaktu z nami prosimy o korzystanie z informacji telefonicznej:

  1. nr telefonu 22 290 87 01

  • obsługa w sprawie świadczeń z powodu poddania się kwarantannie lub izolacji

  • obsługa w sprawie zasiłków opiekuńczych na czas opieki nad dzieckiem w związku z zamknięciem żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola, szkoły

  1. nr telefonu 22 290 87 02

  • obsługa w sprawie wsparcia dla przedsiębiorców

  1. nr telefonu 22 290 87 03

  • obsługa w sprawie odwołanych badań lekarskich i rehabilitacji leczniczej

Pod tymi numerami jesteśmy dostępni w dni robocze (pn.- pt.) w godzinach 7 – 15Nadal do Państwa dyspozycji jest też ogólnopolska linia telefoniczna pod numerem telefonu 22 560 16 00 dostępna w dni robocze (pn.-pt) w godzinach 7-18.

CN – nomenklatura scalona od 1 LIPCA 2020

Od 1 lipca 2020 roku zmienia się sposób identyfikowania towarów poprzez odejście od stosowania PKWiU 2008 na rzecz unijnej Nomenklatury scalonej (CN).

Nomenklatura scalona (ang. Combined Nomenclature, CN) jest klasyfikacją europejską i podstawowym elementem Wspólnej Taryfy Celnej. Zgodnie z Nomenklaturą Scaloną klasyfikowane są towary w obrocie międzynarodowym, a nadzór nad tym sprawuje Komisja Europejska.

Kody CN są ośmiocyfrowym rozwinięciem Zharmonizowanego Systemu Określania i Kodowania Towarów (HS) opracowanego przez Światową Organizację Celną (WCO).

Nomenklatura Scalona nie obejmuje usług. Zatem identyfikacja usług w dalszym ciągu będzie opierała się o Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług (PKWiU). Jednakże, nie będzie brana pod uwagę wersja z roku 2008, ale zgodnie z jej najnowszą wersją z 2015 roku.

 

Co jeśli podatnik będzie miał wątpliwości jak dany towar zataryfikować? W takim przypadku można wystąpić z wnioskiem do organów podatkowych o wydanie interpretacji indywidualnej.

Mając na uwadze liczne zapytania dotyczące poprawności identyfikacji towarów, Ministerstwo Finansów wprowadza nową instytucję – Wiążącą Informację Stawkowa (WIS).

Wiążąca Informacja Stawkowa (WIS) jest kolejną instytucją, po Wiążącej Informacji Akcyzowej (WIA) oraz Wiążącej Informacji Taryfowej (WIT), która pozwoli na uzyskanie prawomocnej informacji dotyczącej stawki VAT, właściwej dla danego towaru i usługi.

Warto zaznaczyć, iż WIS może dotyczyć zarówno nadania kodu CN w odniesieniu do towarów, jak i nadania PKWIU 2015 zamiast PKWIU 2008 w odniesieniu do usług. Co ważne, uzyskanie WIS niesie za sobą wiele korzyści. Otóż wiążąca informacja stawkowa wydawana jest przez Dyrektora Administracji Skarbowej w postaci decyzji administracyjnej. Decyzja ta ma być zatem gwarancją prawidłowości zastosowania stawki VAT. Co więcej, w razie kontroli podatkowej ma za zadanie chronić podatnika w sytuacji zakwestionowania stawki VAT przez organ kontrolujący.

Co jest wymagane do wniosku?

Do złożenia wniosku o WIS należy przygotować:

  • szczegółowy opis towaru lub usługi umożliwiający jego klasyfikację,

  • w tym opis,

  • fotografie,

  • plany,

  • schematy,

  • katalogi,

  • instrukcje,

  • informacje od producenta,

  • a także inne dokumenty, które mogą pomóc Krajowej Administracji Skarbowej w zaklasyfikowania towaru do odpowiedniej grupy.

Analogicznie jak WIA i WIT, nowa instytucja WIS również będzie dostępna publicznie. Wydane informacje w zakresie WIS będą zamieszane w Biuletynie Informacji Publicznej i dzięki temu skorzystać z nich będą mogli również inny podatnicy.

Przedsiębiorcy powinni się jednak pospieszyć, gdyż, co do zasady wiążące informacje stawkowe mają być wydawane w terminie trzech miesięcy od złożenia wniosku. Ustawodawca jednak przewiduje, iż w przypadku konieczności wykonania szczegółowych analiz, termin wydania decyzji może się wydłużyć.

Tabele  CN znajdują sie na: http://www.klasyfikacje.gofin.pl/cn2020/12,0.html

 

 

 

Limity podatkowe i bilinasowe w 2020 roku

  • Limity dla celów podatku dochodowego

 

  • Prawo do opłacenia ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych

Podatnicy opłacają w roku podatkowym ryczałt od przychodów ewidencjonowanych, jeżeli:

1) w roku poprzedzającym rok podatkowy:

a) uzyskali przychody z tej działalności, prowadzonej wyłącznie samodzielnie, w wysokości nieprzekraczającej 250.000 euro, lub

b) uzyskali przychody wyłącznie z działalności prowadzonej w formie spółki, a suma przychodów wspólników spółki z tej działalności nie przekroczyła kwoty 250.000 euro,

2) rozpoczną wykonywanie działalności w roku podatkowym i nie korzystają z opodatkowania w formie karty podatkowej – bez względu na wysokość przychodów.

W 2020 r. prawo do opłacania ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych mają podatnicy kontynuujący działalność, których przychody z działalności prowadzonej samodzielnie lub przychody spółki w 2019 r. nie przekroczyły kwoty 1.093.350 zł (250.000 euro × 4,3734 zł/euro).

 

  • Status małego podatnika dla celów CIT/PIT

W 2020 r. status małego podatnika posiada podatnik, u którego wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2.000.000 euro (na gruncie PIT – w przypadku przedsiębiorstwa w spadku również przychodu ze sprzedaży u zmarłego przedsiębiorcy).

Limit w wysokości 2.000.000 euro obowiązuje od 1 stycznia 2020 r. (wprowadziła go ustawa z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w celu wprowadzenia uproszczeń dla przedsiębiorców w prawie podatkowym i gospodarczym; Dz. U. z 2018 r. poz. 2244).

W 2020 r. status małego podatnika – dla celów CIT i PIT – posiada podatnik, u którego wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczyła w 2019 r. kwoty 8.747.000 zł (2.000.000 euro × 4,3734 zł/euro – po zaokrągleniu do 1.000 zł).


  • Limity dla celów VAT

  • Mały podatnik VAT

Przez małego podatnika należy rozumieć podatnika VAT:

a) u którego wartość sprzedaży (wraz z kwotą podatku) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 1.200.000 euro,

b) prowadzącego przedsiębiorstwo maklerskie, zarządzającego funduszami inwestycyjnymi, zarządzającego alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, będącego agentem, zleceniobiorcą lub inną osobą świadczącą usługi o podobnym charakterze, z wyjątkiem komisu – jeżeli kwota prowizji lub innych postaci wynagrodzenia za wykonane usługi (wraz z kwotą podatku) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 45.000 euro.

Biorąc powyższe pod uwagę, dla celów VAT status małego podatnika w 2020 r. ma:

  • podatnik, u którego wartość sprzedaży brutto w 2019 r. nie przekroczyła 5.248.000 zł (1.200.000 euro × 4,3734 zł/euro – po zaokrągleniu do 1.000 zł),

  • podatnik prowadzący przedsiębiorstwo maklerskie, będący agentem, itd., u którego kwota prowizji brutto (lub innych postaci wynagrodzenia brutto) za wykonane usługi w 2019 r. nie przekroczyła 197.000 zł (45.000 euro × 4,3734 zł/euro – po zaokrągleniu do 1.000 zł)


  • Limit do ustalenia obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych

Obok jednostek zobowiązanych do prowadzenia ksiąg rachunkowych, ze względu na formę prawną (np. spółki z o.o., spółki akcyjne, spółki komandytowe), obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych dotyczy również osób fizycznych, spółek cywilnych osób fizycznych, spółek cywilnych osób fizycznych i przedsiębiorstw w spadku, spółek jawnych osób fizycznych, spółek partnerskich oraz przedsiębiorstw w spadku działających zgodnie z ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej  jeżeli ich przychody za poprzedni rok podatkowy/obrotowy wyniosą co najmniej równowartość w walucie polskiej 2.000.000 euro (por. art. 24a ust. 4 ustawy o PDOF oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości).

Stosując ww. średni kurs euro ogłoszony przez NBP na 1 października 2019 r., wynoszący 4,3734 zł/euro, limit do ustalenia obowiązku prowadzenia usług rachunkowych w 2020 roku wynosi 8.746.800 zł.

Zaznaczmy, że przy ustaleniu obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych uwzględnia się przychody określone w ustawie o PDOF, a w podmiotach prowadzących już księgi rachunkowe – dodatkowo przychody określone w ustawie o rachunkowości. Tak więc, ustalając obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych w 2020 r., ww. podatnicy prowadzący w 2019 r.:

  • podatkową księgę przychodów i rozchodów – przyjmują przychody określone w ustawie o PDOF,

  • księgi rachunkowe – ustalają przychody według ustawy o PDOF oraz według ustawy o rachunkowości.

Jeśli ww. przychody w 2019 r. przekroczyły limit w wysokości 8.746.800 zł, wówczas w 2020 r. wystąpi obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych.

Metoda podzielonej płatności (MPP, split payment) – obowiązek od 01.11.2019

Obowiązkowy split payment stosowany jest wobec sprzedaży usług i towarów z załącznika nr 15 zyli m.in. tych, które dotychczas były rozliczane odwrotnym obciążeniem VAT.- od 1 listopada 2019 roku.


Dla kogo obowiązkowy split payment?

Obowiązkowe zastosowanie split payment wystąpi, gdy łącznie spełnione zostaną warunki:

  • obowiązek podatkowy, dostawa towarów lub świadczenie usług oraz data wystawienia faktury przypada po 31 października 2019 roku,

  • wartość brutto całej transakcji wynosi powyżej 15 tys. zł lub równowartość tej kwoty,

  • co najmniej jedna pozycja z faktury zawarta została w załączniku 15 znowelizowanej ustawy o VAT,

  • sprzedawca oraz odbiorca są podatnikami (transakcja B2B, niezależnie czy nabywcą jest podatnik VAT czynny czy zwolniony).

W związku z wejściem obowiązkowego split payment czynni podatnicy VAT świadczący usługi lub dostarczający towary z załącznika nr 15 ustawy o VAT oraz ich nabywcy są zobowiązani do posiadania firmowego rachunku bankowego. Wynika to z faktu, że dla prywatnych rachunków bankowych (typu ROR) nie jest otwierany rachunek VAT oraz nie jest możliwe korzystanie z komunikatu przelewu do zastosowania split payment – więcej na ten temat mozna przeczytsć winformacji o tzw. „białek liście”

 Jeśli rozliczenie nastąpi w formie kompensaty, obowiązkowy split payment nie będzie miał zastosowania (art. 108a ust. 1d znowelizowanej ustawy o VAT). Tak więc jeśli faktura sprzedaży rozliczana jest kompensatą, nie ma obowiązku dodawania adnotacji „mechanizm podzielonej płatności”.


Obowiązkowy split payment – rozliczenie u sprzedawcy

Przedsiębiorca dokonujący sprzedaży, która spełni łącznie cztery wyżej opisane warunki, będzie zobowiązany dodać adnotację „mechanizm podzielonej płatności” na wystawianej fakturze.
Jeżeli faktura sprzedaży zostanie wystawiona bez wymaganego oznaczenia, możliwe będzie jej skorygowanie za pomocą faktury korygującej dane formalne bądź zaniedbanie merytoryczne faktury może poprawić nabywca za pomocą noty korygującej. Czynność ta jest konieczna, jeśli sprzedawca chce uchronić się przed negatywnymi konsekwencjami.

Obowiązkowy split payment – rozliczenie u nabywcy

W przypadku otrzymania faktury z adnotacją „mechanizm podzielonej płatności” nabywca jest zobowiązany do uregulowania należności wynikającej z faktury w mechanizmie podzielonej płatności. Przy czym obowiązek uregulowania należności w tym mechanizmie dotyczyć będzie wyłącznie kwoty należności z tytułu nabycia towarów lub usług wymienionych w załączniku nr 15 do ustawy o VAT.

Jeżeli tylko jedna pozycja z faktury będzie objęta mechanizmem podzielonej płatności, to nabywca może zdecydować, czy dobrowolnie ureguluje całą należność z zastosowaniem MPP, czy też tylko tę jedną pozycję objętą obowiązkowym MPP. Nie ma obowiązku regulowania w tym przypadku całej należności, stosując podzieloną płatność – jest to jednak rekomendowane.

Jeżeli nabywca nie otrzyma faktury z adnotacją „mechanizm podzielonej płatności”, to ma obowiązek zweryfikować, czy pozycje z otrzymanej faktury zawierają się w załączniku nr 15 ustawy o VAT. W przypadku stwierdzenia, że faktura zawiera chociażby jedną taką pozycję, to podatek VAT z niej wynikający nabywca będzie musiał zapłacić za pomocą MPP.


Jakie konsekwencje niesie obowiązkowy split payment?

Konsekwencje po stronie sprzedawcy

Jeżeli podatnik wystawi fakturę bez adnotacji „mechanizm podzielonej płatności”, to naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celno-skarbowego Jednakże sankcja będzie naliczana wyłącznie od wartości podatku VAT przypadającej na dostawę towarów lub świadczenie usług wymienionych w załączniku nr 15 do ustawy o VAT.

Uniknięcie sankcji po stronie sprzedawcy (w przypadku wystawienia faktury sprzedaży bez stosownej adnotacji) będzie możliwe pod warunkiem, że nabywca ureguluje należność (w wartości odpowiadającej kwocie podatku z dostawy towarów lub świadczenia usług wymienionych w załączniku nr 15 do ustawy o VAT) poprzez komunikat podzielonej płatności i nabywca zostanie o tym zaniedbaniu poinformowany w sposób dający mu szansę na uregulowanie płatności w MPP (np. mailowo lub otrzymując fakturę korygującą).
Jak wynika z uzasadnienia projektu do znowelizowanej ustawy o VAT:
„Jeżeli więc sprzedawca przez błąd nie oznaczy faktury koniecznym dopiskiem, wówczas będzie mógł naprawić swoje uchybienie i uniknąć sankcji. W tym celu powinien przede wszystkim poinformować nabywcę, że wystawił mu fakturę bez wymaganego oznaczenia, tak żeby przekazać mu brakującą na fakturze informację, że powinien zapłacić w podzielonej płatności. Informację tę sprzedawca może przekazać w dowolnej formie nabywcy, może to uczynić w dowolny sposób, nawet przed wystawieniem faktury korygującej, w interesie sprzedawcy leży bowiem, żeby nabywca miał szansę zrealizować płatność w mechanizmie podzielonej płatności”.

 

 

Konsekwencje po stronie nabywcy

Sankcje podatkowe grożą również nabywcy wymienionych towarów bądź usług z załącznika nr 15. Jeśli bowiem nabywca nie dokona płatności za pomocą MPP, to wówczas naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celno-skarbowego ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30% kwoty podatku wykazanego na fakturze, której będzie dotyczyć płatność (wynika z dodanego art. 108a ust. 7 ustawy o VAT). W stosunku do osób fizycznych, które za ten sam czyn ponoszą odpowiedzialność za wykroczenie skarbowe albo za przestępstwo skarbowe, dodatkowego zobowiązania podatkowego nie ustala się.

Jak wskazuje uzasadnienie nowelizowanej ustawy o VAT:

„Nabywca bowiem musi być zorientowany, co jest przedmiotem transakcji, to nabywca bowiem inicjuje płatność i odpowiada za wybór formy płatności. Nabywca nie może polegać więc wyłącznie na informacjach od sprzedawcy, który może chcieć uniknąć zapłacenia mu w podzielonej płatności, tylko musi samodzielnie analizować, jakie towary lub usługi nabył i czy wiążą się z tym dla niego określone obowiązki”.

Wspomniana sankcja nie będzie mieć zastosowania wobec podatnika, który nie dokona płatności w systemie podzielonej płatności, a do czego był zobowiązany (ureguluje należność za fakturę w inny sposób), jeżeli dostawca lub usługodawca rozliczy całą kwotę podatku wynikającą z faktury. Warto w tej sytuacji spróbować uzyskać informację od sprzedawcy, że tę kwotę rozliczył w ewidencjach VAT i odprowadza od niej (faktury) podatek VAT.


Na gruncie podatku dochodowego również dla nabywcy wskazano negatywne konsekwencje uiszczenia płatności (mimo obowiązku) z pominięciem MPP. Zgodnie z art. 22p ust. 1 pkt 3 i ust. 2 nowelizacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w przypadku, gdy kwota należności (dotycząca pozycji z załącznika nr 15 ustawy o VAT) zostanie opłacona z pominięciem MPP, to nabywca nie będzie mógł jej wprowadzić w koszty podatkowe. 

Wyksięgowanie wydatku z kosztów uzyskania przychodów w przypadku, gdy podatnik dokona płatności przelewem z pominięciem MPP, nie będzie konieczne, jeżeli złożył zawiadomienie do naczelnika urzędu skarbowego właściwego dla sprzedawcy w terminie trzech dni od dnia zlecenia przelewu.


Nowe możliwości regulowania płatności w MPP

W związku z nowelizacją ustawy o VAT od 1 listopada 2019 r. możliwe jest:

  • dokonywanie jednym komunikatem przelewu zapłaty za więcej niż jedną fakturę, tzw. zbiorczej płatności;

  • stosowanie mechanizmu podzielonej płatności do zaliczek wnoszonych przed wystawieniem faktury;

  • przeznaczenie środków zgromadzonych na rachunku VAT dodatkowo na zapłatę zobowiązania z tytułu:

  • podatku dochodowego od osób prawnych,

  • podatku dochodowego od osób fizycznych,

  • podatku akcyzowego,

  • należności celnych,

  • składek ZUS

  • dotyczy również zapłaty odsetek za zwłokę oraz wszystkich dodatkowych zobowiązań ustalonych w podatku VAT.

 

ZAŁĄCZNIK 15  USTAWY O VAT – KLIKNIJ

 

Wykaz podatników VAT – tzw. „biała lista podatników”.

Od 1 września 2019 r. dostępny jest jeden, bezpłatny i elektroniczny Wykaz podatników VAT, tzw. biała lista. Zawiera on, oprócz danych dotyczących imienia i nazwiska, nazwy, adresu, NIP, także numery rachunków rozliczeniowych lub imiennych rachunków w SKOK, której podmiot jest członkiem, otwartych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą – wskazanych w zgłoszeniu identyfikacyjnym lub zgłoszeniu aktualizacyjnym i potwierdzonych przy wykorzystaniu STIR. Biała lista podatników ma ułatwić weryfikację kontrahentów, aby nie dochodziło do sytuacji, w której przedsiębiorca bierze udział w transakcjach ze znikającymi podatnikami VAT. Jednakże oprócz ułatwień w weryfikacji kontrahenta, ustawodawca nakłada na podatników obowiązek weryfikacji, czy numer rachunku bankowego sprzedawcy jest zgodny z białą listą i wskazuje, że tylko na takie konto nabywca powinien uiścić należność – obowiązek ten powstaje, gdy:

  • jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza 15 tys. zł lub równowartość tej kwoty, przy czym transakcje w walutach obcych przelicza się na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień dokonania transakcji.

  • sprzedawca jest czynnym podatnikiem VAT.

Weryfikacja rachunku bankowego powinna się odbyć w dniu, w którym planowane jest zlecenie przelewu. Dlatego też zlecana przez podatnika płatność przy wyżej wymienionych warunkach powinna zawsze odbywać się na rachunek bankowy sprzedawcy zawarty w wykazie. Jeśli nie – nabywca nie będzie miał prawa ujęcia kosztu w ewidencjach podatkowych i tym samym do obniżenia wartości przychodu (art. 22p ust. 1 pkt 2 nowelizacji ustawy o PIT).

 


Rachunki znajdujące się w Wykazie

W związku z pojawiającymi się wątpliwościami dotyczącymi danych zawartych w omawianym Wykazie Ministerstwo Finansów na swojej stronie internetowej zamieściło komunikat dotyczący Wykazu podatników VAT. Ministerstwo Finansów podkreśliło w nim, że:

  • do 31 grudnia 2019 r. korzystanie z Wykazu jest fakultatywne i nie rodzi konsekwencji,

  • od 1 stycznia 2020 r. podatnicy będą mieli obowiązek zapłaty za faktury o wartości powyżej 15.000 zł na rachunek zamieszczony w Wykazie podatników VAT, jeżeli wystawca faktury będzie podatnikiem VAT czynnym.

Resort wskazał, że rachunki, które znajdują się w Wykazie podatników VAT, pobierane są z baz danych KAS. Są to numery rachunków rozliczeniowych lub imiennych rachunków w SKOK otwarte w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą (podawane przy zakładaniu firmy w urzędzie skarbowym – w przypadku spółki zarejestrowanej w KRS lub za pośrednictwem CEIDG – w przypadku jednoosobowej działalności gospodarczej). W Wykazie tym nie znajdują się natomiast rachunki oszczędnościowo-rozliczeniowe (ROR).

W związku z tym podkreślono, że brak rachunku w Wykazie podatników VAT może oznaczać, że kontrahent korzysta w rozliczeniach firmowych z ROR lub nie zgłosił rachunku rozliczeniowego lub rachunku imiennego w SKOK w formularzu zgłoszeniowym CEIDG lub NIP.


Konsekwencje zapłaty na rachunki spoza Wykazu

Od 1 stycznia 2020 r. podatnicy będą mieli obowiązek zapłaty faktury o wartości powyżej 15.000 zł wystawionej przez podatnika VAT czynnego na rachunek zamieszczony w Wykazie podatników VAT. W przypadku zapłaty na inny rachunek, podatnik może odpowiadać solidarnie za zaległości sprzedawcy w VAT, a także nie będzie miał prawa do zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów.

Przedsiębiorca będzie mógł uniknąć tych konsekwencji, jeżeli poinformuje urząd skarbowy (właściwy dla wystawcy faktury) w ciągu 3 dni o numerze rachunku spoza Wykazu, na który zlecił przelew. Podatnik nie poniesie odpowiedzialności solidarnej za zaległości sprzedawcy w VAT również, gdy zapłaci na rachunek spoza Wykazu, ale zastosuje mechanizm podzielonej płatności.

Zdaniem Ministerstwa podatnik powinien sprawdzić w Wykazie, czy numery rachunków firmy zgłoszone w urzędzie skarbowym albo za pośrednictwem CEIDG są prawidłowe.


Brak rachunku w Wykazie

Ponadto resort poinformował, że w sytuacji gdy podatnik posiada rachunek rozliczeniowy, którego nie ma w Wykazie, a chciałby, żeby się tam znalazł, powinien:

  • wpisać numer rachunku rozliczeniowego przy wypełnianiu formularza zmianowego w CEIDG,

  • poinformować urząd skarbowy (właściwy ze względu na siedzibę spółki) na formularzu NIP-8 (podmiot wpisany do KRS) lub NIP-2 (np. spółka cywilna) lub NIP-7 (osoba fizyczna niepodlegająca rejestracji w CEIDG).

Zgłoszenia aktualizacyjne NIP-8, NIP-2, NIP-7 składane są do właściwych urzędów skarbowych lub na adres skrzynki e-mailowej WykazPodatnikow@mf.gov.pl.

 

więcej informacji na: www.mf.gov.pl 

Akta osobowe pracowników od 2019

Zgodnie z obowiązującym od 2019 roku rozporządzeniem w sprawie prowadzenia dokumentacji pracowniczej osoba zatrudniająca pracowników zobowiązana jest archiwizować dokumenty dotyczące:

  • ubiegania się o pracę;

  • nawiązania stosunku pracy;

  • przebiegu stosunku pracy;

  • zakończenia stosunku pracy;

  • odpowiedzialności porządkowej;

  • ewidencji czasu pracy, w tym: różne wnioski pracownika (dotyczące np. udzielenia zwolnienia od pracy w celu załatwienia spraw osobistych, korzystania z uprawnienia z art. 188 Kodeksu pracy, stosowania nietypowych rozkładów czasu pracy), dokumenty związane ze stosowaniem systemu zadaniowego czasu pracy, z wykonywaniem pracy w godzinach nadliczbowych, oddaniem dnia wolnego oraz zgody;

  • dokumenty związane z ubieganiem się i korzystaniem z urlopu wypoczynkowego;

  • kartę (listę) wypłaconego wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń związanych z pracą oraz wniosek pracownika o wypłatę wynagrodzenia do rąk własnych;

  • kartę ewidencji przydziału odzieży i obuwia roboczego oraz środków ochrony indywidualnej, a także wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za używanie własnej odzieży i obuwia oraz ich pranie i konserwację

Zmiany dotyczące akt osobowych dotyczą nie tylko struktury teczek pracowników, lecz także dokumentów, jakie przechowywać należy w aktach. Od 2019 roku akta będą podzielona na cztery, a nie jak dotychczas trzy części. W dodatkowej części D należy gromadzić dokumenty związane z ponoszeniem przez pracownika odpowiedzialności porządkowej.

Nowe zasady prowadzenia akt osobowych mówią, że w poszczególnych częściach teczki pracownika powinny się znaleźć:

Część A – ubieganie się o zatrudnienie:

  • oświadczenia lub dokumenty dotyczące danych osobowych zgromadzonych w związku z ubieganiem się o zatrudnienie,

  • skierowania na badania lekarskie i orzeczenia lekarskie dotyczące wstępnych, okresowych i kontrolnych badań lekarskich (art. 229 § 1 pkt 1, § 11 i 12 Kodeksu pracy).

Część B – nawiązanie i przebieg zatrudnienia:

  • oświadczenia lub dokumenty dotyczące danych osobowych, gromadzone w związku z nawiązaniem stosunku pracy;

  • umowę o pracę, a jeżeli umowa nie została zawarta z zachowaniem formy pisemnej – potwierdzenie ustaleń co do stron umowy, rodzaju umowy oraz jej warunków;

  • zakres czynności (zakres obowiązków), jeżeli pracodawca dodatkowo w tej formie określił zadania pracownika wynikające z rodzaju pracy określonego w umowie o pracę;

  • dokumenty dotyczące wykonywania przez pracownika pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych;

  • potwierdzenie zapoznania się przez pracownika:

  • z treścią regulaminu pracy albo obwieszczenia,

  • z przepisami oraz zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy,

  • z zakresem informacji objętych tajemnicą określoną w odrębnych przepisach dla danego rodzaju pracy, zajmowanego stanowiska lub pełnionej funkcji;

  • potwierdzenie poinformowania pracownika:

  • o warunkach zatrudnienia oraz o zmianie warunków zatrudnienia,

  • o warunkach zatrudnienia oraz o zmianie warunków zatrudnienia,

  • o celu, zakresie oraz sposobie zastosowania monitoringu,

  • o ryzyku zawodowym, które wiąże się z wykonywaną pracą, oraz o zasadach ochrony przed zagrożeniami;

  • potwierdzenie otrzymania przez pracownika młodocianego oraz jego przedstawiciela ustawowego informacji o ryzyku zawodowym, które wiąże się z pracą wykonywaną przez młodocianego oraz o zasadach ochrony przed zagrożeniami;

  • dokumenty potwierdzające ukończenie wymaganego szkolenia w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy;

  • oświadczenia dotyczące wypowiedzenia warunków pracy lub płacy lub zmiany tych warunków w innym trybie;

  • dokumenty dotyczące powierzenia pracownikowi mienia z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się, dokumenty dotyczące przyjęcia przez pracownika wspólnej odpowiedzialności materialnej za mienie powierzone łącznie z obowiązkiem wyliczenia się;

  • dokumenty związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych przez pracownika lub związane ze zdobywaniem lub uzupełnianiem wiedzy i umiejętności na zasadach innych niż dotyczące podnoszenia kwalifikacji zawodowych;

  • dokumenty związane z przyznaniem pracownikowi nagrody lub wyróżnienia;

  • dokumenty związane z ubieganiem się i korzystaniem przez pracownika z urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu rodzicielskiego, urlopu ojcowskiego lub urlopu wychowawczego;

  • dokumenty związane z łączeniem korzystania z urlopu rodzicielskiego z wykonywaniem pracy u pracodawcy udzielającego tego urlopu;

  • dokumenty związane z obniżeniem wymiaru czasu pracy, w przypadku pracownika uprawnionego do urlopu wychowawczego;

  • oświadczenie pracownika będącego rodzicem lub opiekunem dziecka o zamiarze lub o braku zamiaru korzystania z uprawnień związanych z rodzicielstwem;

  • dokumenty związane z udzielaniem urlopu bezpłatnego;

  • skierowania na badania lekarskie i orzeczenia lekarskie dotyczące:

  • wstępnych badań lekarskich (art. 229 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy),

  • okresowych i kontrolnych badań lekarskich (art. 229 § 2, 3 i 5 Kodeksu pracy);

  • umowę o zakazie konkurencji, jeżeli strony zawarły taką umowę w okresie pozostawania w stosunku pracy;

  • wniosek pracownika o poinformowanie właściwego okręgowego inspektora pracy o zatrudnianiu pracowników pracujących w nocy oraz kopię informacji w tej sprawie skierowanej do właściwego inspektora pracy;

  • dokumenty związane ze współdziałaniem pracodawcy z reprezentującą pracownika zakładową organizacją związkową lub innymi podmiotami w sprawach ze stosunku pracy wymagających takiego współdziałania;

  • dokumenty dotyczące wykonywania pracy w formie telepracy.

Część C – zakończenie zatrudnienia

  • oświadczenia związane z rozwiązaniem umowy o pracę;

  • wnioski dotyczące wydania, sprostowania lub uzupełnienia świadectwa pracy;

  • dokumenty dotyczące niewypłacenia pracownikowi ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy;

  • kopię wydanego świadectwa pracy;

  • potwierdzenie dokonania czynności związanych z zajęciem wynagrodzenia za pracę w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym;

  • umowę o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy, jeżeli strony zawarły taką umowę;

  • skierowania na badania lekarskie i orzeczenia lekarskie związane z okresowymi badaniami lekarskimi w związku z wykonywaniem pracy w warunkach narażenia na działanie substancji i czynników rakotwórczych lub pyłów zwłókniających (art. 229 § 5 pkt 2 Kodeksu pracy).

Część D – odpowiedzialność porządkowa

  • dokumenty takie jak odpisy zawiadomień o ukaraniu;

  • inne dokumenty związane z ponoszeniem przez pracownika odpowiedzialności porządkowej lub odpowiedzialności określonej w odrębnych przepisach, które przewidują zatarcie kary po upływie określonego czasu.

Nowe asady prowadzenia akt osobowych umożliwiają przechowywanie dokumentacji pracowniczej w wersji papierowej bądź elektronicznej. Obowiązek przechowywania teczek w wersji elektronicznej wynosi 10 lat. Jeśli pracodawca pozostanie jednak przy wersji tradycyjnej, w dalszym ciągu zobligowany będzie do archiwizacji dokumentów przez okres 50 lat.

Aby jednak skorzystać ze skróconego okresu przechowywania akt, należy złożyć w ZUS-ie odpowiednie dokumenty, czyli:

  • przekazać oświadczenie (ZUS OSW),

  • złożyć raport informacyjny (ZUS RIA).

Co ważne, dla pracowników zatrudnionych przed 1 stycznia 1999 r. okres przechowywania akt osobowych się nie zmienia i w dalszym ciągu należy archiwizować je przez 50 lat.

 

Składki ZUS 2019

 

UWAGA!

Powyższe składki ZUS na 2019 rok obowiązują jedynie tych przedsiębiorców, którzy w 2018 roku osiągnęli przychód wyższy od 63 tys. zł.

Jeśli Twoje przychody w roku poprzednim nie przekroczyły 63 tys. zł, masz możliwość opłacania składek ZUS w obniżonej wysokości.

Od 1 stycznia 2019 roku istneje możliwość skorzystania z niższych składek ZUS przysługiwać będzie każdej małej firmie, której roczny przychód nie przekracza 30-krotności minimalnego wynagrodzenia za pracę. Ustawa mówi o przychodzie osiągniętym przez firmę w roku poprzednim. Również dla ustalenia wartości samego limitu, brana będzie pod uwagę kwota minimalnej pensji obowiązującej w grudniu poprzedniego roku. W roku 2019 z niższych składek będą mogły zatem skorzystać te firmy, których roczny  przychód (osiągnięty w roku 2018) będzie nie wyższy niż kwota 63000 zł.

Ustawa nie określa miesięcznego limitu przychodu. Oznacza to, że dany przedsiębiorca może, w którymś z miesięcy, osiągnąć nawet 50 tys. zł przychodu. Istotne jest bowiem tylko to, aby nie przekroczyć granicznej kwoty ustalonej dla całego roku, tj. 63 tys. zł.

Składki uzależnione od wysokości przychodu będą preferencją przysługującą jedynie osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą oraz osobom współpracującym przy prowadzeniu takiej działalności. Z niższych składek nie skorzysta jednak osoba, która wykonuje działalność gospodarczą na rzecz byłego pracodawcy, na rzecz którego przed dniem rozpoczęcia działalności, w bieżącym lub w poprzednim roku kalendarzowym wykonywała (w ramach umowy o pracę) czynności wchodzące w zakres tej nowej działalności.

Aby w danym roku kalendarzowym móc skorzystać ze składek uzależnionych od przychodu, przedsiębiorca będzie musiał ponadto wykazać, że w poprzednim roku prowadził działalność gospodarczą przynajmniej przez okres 60 dni.

Zgodnie z nowymi przepisami, uzależnienie składek ZUS od przychodu dotyczyć będzie jedynie składek na ubezpieczenie społeczne oraz składki na Fundusz Pracy. Obniżka nie obejmie zaś składki zdrowotnej, która płacona będzie w normalnej wysokości.

Podstawę wymiaru składek w nowym systemie stanowić będzie średni miesięczny przychód przedsiębiorcy uzyskany w poprzednim roku, pomnożony przez ustalony w ustawie specjalny współczynnik.

Zgodnie z nowymi przepisami, składki wyliczane według wspomnianego wzoru nie mogą być niższe niż wysokość składek preferencyjnych (opłacanych przez nowych przedsiębiorców w okresie pierwszych dwóch lat prowadzenia działalności). Z kolei górną granicę składki liczonej od przychodu stanowi wartość normalnych składek ryczałtowych (patrz: tabele powyżej).

Składki ZUS uzależnione od przychodu nie będą przysługiwały bezterminowo – przywilej opłacania niższych składek przysługiwać będzie jedynie przez 36 miesięcy zawartych w okresie kolejnych 60 miesięcy. Oznacza to, że przedsiębiorca może opłacać składki ZUS od przychodu przez okres 3 lat, po czym traci prawo do korzystania z tego przywileju i zobligowany jest – przez okres kolejnych dwóch lat – do opłacania składek w normalnej wysokości. Ponowne uzależnienie składek ZUS od przychodu może nastąpić dopiero po upływie tych kolejnych 2 lat.

Zakładanie jednoosobowej działalności gospodarczej

Podstawowe cechy jednoosobowej działalności gospodarczej to:

  • cel zarobkowy – jest nastawiona na zysk,

  •  charakter zorganizowany – np. wynajmowane są pomieszczenia do jej wykonywania,

  • wykonywana w sposób ciągły – podejmowanie czynności w sposób ciągły, zmierzających do określonego celu, działania mają charakter powtarzalny,

  • wykonywana jest we własnym imieniu i odpowiedzialność – nie jest zarządzana przez zewnętrzną osobę, podmiot.

  • ponoszenie bezpośredniego ryzyka związanego z jej prowadzeniem.

Jak założyć jednoosobową działalność gospodarczą?

Działalność gospodarcza musi zostać zarejestrowana (z wyjątkami opisanymi poniżej).

Pierwszy krok do założenia działalności gospodarczej to należy wypełnienie formularzu CEIDG-1 na stronie ministerstwa lub e-PUAP. Prawidłowo wypełniony wniosek należy skutecznie złożyć– służą do tego cztery opcje:

  • osobiście, w urzędzie miasta lub gminy,

  • listem poleconym (poświadczonym notarialnie),

  • elektronicznie, z użyciem bezpiecznego podpisu kwalifikowanego,

  • elektronicznie, bez użycia bezpiecznego podpisu kwalifikowanego – e-PUAP.

Jednoosobowa działalność gospodarcza – REGON i NIP

Kolejnymi ważnymi formalnościami są: zdobycie Numeru Regon oraz Numeru Identyfikacji Podatkowej.

Jeżeli w momencie zakładania jednoosobowej działalności gospodarczej, przyszły przedsiębiorca miał nadany wcześniej NIP, nie ulega on zmianie. Jeśli jednak w chwili składania druku rejestracyjnego CEIDG-1 nie posiada się NIPu, zostanie on nadany po rejestracji. NIP jest niezbędny do celów podatkowych. Z kolei numer REGON to podstawa w kontaktach z urzędem skarbowym czy Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, a także przy okazji rozliczeń oraz zawierania umów.

Jednoosobowa działalność gospodarcza formy opodatkowania

Dochód z prowadzonej działalności gospodarczej, jak każdy inny podlega opodatkowaniu. Podczas wypełniania wniosku CEIDG-1 należy się zdecydować na konkretną jego formę. Osoba fizyczna może wybrać (jeżeli inne przepisy nie stanowią inaczej) formy opodatkowania:

  1. Opodatkowanie na zasadach ogólnych (według skali podatkowej 18% lub 32%) – opodatkowany jest dochód, czyli różnica pomiędzy osiągniętymi przychodami a kosztami uzyskania przychodu

  2. Podatek liniowy- wartość podatku wynosi 19% i jest stała. Niezależnie od tego, jakie jednoosobowa działalność gospodarcza przynosi dochody, stawka podatku będzie zawsze taka sama.

  3. Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych – opodatkowanie jest jedynie od przychodu, którego nie można pomniejszyć o poniesione koszty uzyskania przychodu. Wybierając tę opcję, podatnik decyduje się na jedną z pięciu zasadniczych stawek: 3 %., 5,5 %, 8,5 %, 17 i 20 %. Stawka, jaką wybierze przedsiębiorca, zależy od rodzaju wykonywanej działalności.

  1. Karta podatkowa – wysokość podatku nie ma nic wspólnego z dochodem osiąganym przez przedsiębiorcę. Wysokość stawek karty podatkowej jest ustalana indywidualnie z naczelnikiem urzędu skarbowego i zależy od wielu czynników, między innymi od liczby mieszkańców miejscowości, gdzie zarejestrowano działalność gospodarczą i rodzaju usług wykonywanych przez jednoosobową działalność gospodarczą. Pełną listę działalności, które mogą skorzystać z karty podatkowej można znaleźć w art. 23 ust. 1 Ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.

Jednoosobowa działalność gospodarcza – składki ZUS

Zgłoszenie działalności gospodarczej na druku CEIDG-1 jest jednocześnie wnioskiem o rejestrację przedsiębiorcy jako płatnika składek do ZUS. Przedsiębiorca ma  7 dni od daty rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej zgłosić siebie do ubezpieczeń. Do tego celu służy druk  ZUS ZUA (ubezpieczenie społeczne i zdrowotne) lub ZUS ZZA (tylko składka zdrowotna). Składki ZUS opłaca się do 10 dnia każdego miesiąca (jeżeli przedsiębiorca zatrudnia pracowników i od prowadza od wypłat potrącone składki –  do 15 dnia miesiąca).

Preferencje i zwolnienia w opłacaniu składek przy jednoosobowej działalności gospodarczej

  • Przedsiębiorca zatrudniony z tytułu umowy o pracę który osiąga miesięczne oskładkowane wynagrodzenie równe lub wyższe niż minimalne w 2018 r. – 2100 zł brutto nie opłaca żadnych obowiązkowych składek na ubezpieczenie społeczne. Z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej ma obowiązek odprowadzać pełne ubezpieczenie zdrowotne

  • Preferencje dla początkujących przedsiębiorców – przez pierwsze 24 miesiące, liczone od dnia rozpoczęcia jednoosobowej działalności gospodarczej, przedsiębiorca płaci tzw. „Mały ZUS”. Ulga nie przysługuje tym przedsiębiorcom, którzy w ramach swojej działalności świadczą te same usługi na rzecz byłego pracodawcy ( ograniczenie do 2 lat wstecz, przed rozpoczęciem działalności), którzy w okresie 60 miesięcy przed dniem rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej prowadziły już inną działalność gospodarczą w każdej formie – Jednoosobowo czy też w formie spółki cywilnej.

Jednoosobowa działalność gospodarcza – licencje i konesje

Rejestracja jednoosobowej działalności gospodarczej w podstawowym jej zakresie jest całkowicie bezpłatna. Występują w niektórych przypadkach dodatkowe opłaty. Związane są one z koniecznością uzyskania stosownych zezwoleń, licencji lub koncesji.

Zgodnie z przepisami koncesji wymaga działalność gospodarcza  w zakresie:

  • poszukiwanie lub rozpoznawanie złóż kopalin, wydobywanie kopalin ze złóż, bezzbiornikowe magazynowanie substancji oraz składowanie odpadów w górotworze, w tym w podziemnych wyrobiskach górniczych;

  • wytwarzanie i obrót materiałami wybuchowymi, bronią i amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym,

  • wytwarzanie, przetwarzanie, magazynowanie, przesyłanie, dystrybucja i obrót paliwami i energią;

  • ochrona osób i mienia;

  • rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych;

  • przewozy lotnicze.

Poza koncesjami w regulowaniu wykonywanej działalności gospodarczej występują licencje. Bezwzględnie są one wymagane w działalności gospodarczej w zakresie:

  • wykonywanie usług transportu drogowego; wykonywanie przewozów kolejowych osób lub rzeczy oraz udostępniania pojazdów trakcyjnych;

  • pośrednictwo w obrocie nieruchomościami i zarządzanie nieruchomościami,

  • prowadzenie agencji pracy, agencji pracy tymczasowej, instytucji szkoleniowej dla bezrobotnych organizującej szkolenia za środki publiczne

Z uwagi na bezpieczeństwo społeczne ustawodawca przewidział szczególne przepisu dotyczące niektórych typów działalności gospodarczej.

Dziedziny należące do działalności regulowanej:

  • prowadzenie: indywidualnej praktyki lekarskiej, indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej, grupowej praktyki lekarskiej, oraz kształcenie i kształcenie podyplomowe lekarzy i lekarzy dentystów;

  • prowadzenie: indywidualnej praktyki pielęgniarek, położnych, indywidualnej specjalistycznej praktyki pielęgniarek, położnych albo grupowej praktyki pielęgniarek, położnych, a także kształcenie podyplomowe pielęgniarek i położnych;

  • przechowywanie dokumentacji osobowej i płacowej pracodawców o czasowym okresie przechowywania;

  • organizacja wyścigów konnych

  • wyrób i rozlew wyrobów winiarskich, napojów spirytusowych; wyrób, oczyszczanie, skażanie, odwadnianie alkoholu etylowego;

  • usługi detektywistyczne;

  • konfekcjonowanie i obrót środkami ochrony roślin;

  • obrót materiałem siewnym;

  • wytwarzanie i magazynowanie biokomponentów;

  • prowadzenie ośrodka szkolenia kierowców, pracowni psychologicznej dla instruktorów, egzaminatorów i kierowców. Organizowanie kursów dokształcających dla kierowców przewożących towary niebezpieczne;

  • działalność telekomunikacyjna;

  • organizowanie imprez turystycznych oraz pośredniczenie na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych (nie na rzecz organizatorów turystyki legitymujących się stosownym wpisem na listę);

  • świadczeniu usług turystycznych obejmujących: polowania wykonywane przez cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, polowania za granicą;

  • prowadzenie kantoru;

  • prowadzenie przedsiębiorstwa składowego (domu składowego)

  • działalność pocztowa nie wymagająca zezwolenia;

  • prowadzenie stacji kontroli pojazdów;

  • organizacja profesjonalnego współzawodnictwa sportowego

Prowadzenie działalności gospodarczej bez obowiązku rejestracji w CEIDG

Przedsiębiorca nie musi rejestrować własnej działalności gospodarczej, kiedy:

  • jest osobą fizyczną a przychody z prowadzonej działalności nie przekroczą w żadnym miesiącu 50 proc. kwoty minimalnego wynagrodzenia – w 2018 jest to 1050 zł,

  • nie prowadził wcześniej działalności gospodarczej albo prowadził ją, ale przed 30 kwietnia 2017 roku jego firma została wykreślona z ewidencji przedsiębiorców.

Działalność gospodarcza wyłączona z obowiązku rejestracji w CEIDG.

Poza działalnością gospodarczą nierejestrową, istnieją pewne obszary z nią związane, które można wykonywać bez rejestracji.

Działalność gospodarcza wyłączona z obowiązku rejestracji:

  • działalność gospodarcza w zakresie agroturystyki

  • produkcja wina przez rolników

  • rolniczy handel detaliczny

 

Aby ułatwić zakładnaie działalności gospodarczej, Krajowa Izba Doradców Podatkowych zorganiziwała ogolnopolską akcję „START BIZNES” – nasze Biuro bierze w niej udział. O szczególach można się dowiedzieć na: http://www.startbiznesdp.pl 

 

Split payment – mechanizm podzielonej płatności

Split payment – na czym polega i od kiedy obowiązuje?

Model split payment, czyli mechanizm podzielonej płatności (MPP), został wprowadzony 1 lipca 2018 r. na mocy ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw, która nowelizuje ustawę o VAT w nowym Rozdziale 1a – „Mechanizm podzielonej płatności”.

Split payment zakłada podzielenie płatności za towar lub usługę na kwotę netto oraz VAT, a następnie ulokowanie jej na dwóch odrębnych rachunkach bankowych sprzedawcy. Nabywca, który decyduje o zastosowaniu mechanizmu podzielonej płatności, ma obowiązek przekazania całej wartości (kwotę brutto) z faktury na rachunek bankowy sprzedawcy. Dodatkowo dokonując przelewu, strona kupująca ma obowiązek zastosować odpowiedni komunikat przelewu informujący o poleceniu zastosowania split payment. Wówczas za pośrednictwem banku kwota netto zostanie umieszczona na rachunku rozliczeniowym sprzedawcy, a kwota VAT ma trafiać na specjalny, wydzielony rachunek kontrahenta, nazywany “rachunkiem VAT”.

Obowiązek utworzenia rachunków bankowych dla celów VAT spoczywa po stronie banków lub SKOK-ów. Zgodnie z założeniem na dzień poprzedzający wprowadzenie split payment, tj. 30 czerwca 2018 r. dla każdego podatnika VAT został utworzony rachunek przeznaczony tylko do przepływu płatności związanych z podatkiem VAT. Dodatkowe rachunki VAT dotyczą jedynie rachunków rozliczeniowych przedsiębiorców. Nie zostały utworzone do rachunków typu ROR (rachunek oszczędnościowo-rozliczeniowy). Środki pieniężne są gromadzone na rachunkach VAT w wyniku dokonania zapłaty należności z tytułu VAT przez nabywcę, który zdecyduje o zastosowaniu mechanizmu split payment. Podatnik nie może swobodnie dysponować pieniędzmi znajdującymi się na tym rachunku. Środki zgromadzone na rachunku VAT mogą posłużyć jedynie do uregulowania płatności związanych z podatkiem VAT, a chęć zwrotu VAT albo uwolnienia środków z rachunku jest możliwa jedynie na wniosek podatnika, na co organ podatkowy w ciągu 60 dni zostanie zobowiązany wydać stosowne postanowienie lub odmowę.

Kogo dotyczy split payment?

Mechanizm podzielonej płatności dotyczy wyłącznie czynnych podatników podatku od towarów i usług i to dla nich zostały utworzone nowe rachunki VAT, przeznaczone wyłącznie do rozrachunków związanych z podatkiem VAT.

Split payment może zostać zastosowany tylko w relacjach B2B, czyli firma-firma. W przypadku transakcji z osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej mechanizm ten nie zadziała.

Przedsiębiorcy często posiadają więcej niż jeden rachunek firmowy i w dalszym ciągu mogą je prowadzić dla płatności netto oraz transakcji nieobjętych mechanizmem split payment. Kwoty VAT z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności mogą gromadzić się tylko na jednym specjalnym rachunku VAT. Dla ułatwienia na wniosek Ministerstwa Finansów wprowadzono możliwość otwierania jednego rachunku VAT do kilku rachunków podatnika posiadanych w jednym banku.

Kto decyduje o podzielonej płatności? 

Z racji tego, że stosowanie split payment przynajmniej do końca roku 2018 r. nie będzie obowiązkowe, o podzieleniu płatności decyduje nabywca. Przy czym sprzedawca ma prawo do zastrzeżenia w umowie, że nie przyjmuje należności w systemie podzielonej płatności. Ponadto nabywca ma całkowitą dobrowolność w dysponowaniu swoimi środkami, a co za tym idzie, może decydować, która faktura VAT oraz w jakiej części zostanie opłacona mechanizmem split payment. Taką decyzję ma prawo podejmować w odniesieniu do poszczególnej faktury VAT odrębnie.

Jak dokonać zapłaty z wykorzystaniem mechanizmu podzielonej płatności?

Zgodnie z art. 108a ust. 3 ustawy o VAT nabywca dokonuje zapłaty z wykorzystaniem mechanizmu podzielonej płatności przy użyciu specjalnego komunikatu przelewu, który udostępniony jest przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową. W komunikacie tym nabywca wskazuje:

  • kwotę odpowiadającą całości albo części kwoty podatku VAT z faktury, która ma zostać zapłacona w mechanizmie podzielonej płatności;

  • kwotę odpowiadającą całości albo części wartości brutto faktury;

  • numer faktury, w związku z którą dokonywana jest płatność;

  • numer, za pomocą którego dostawca towaru lub usługodawca jest zidentyfikowany na potrzeby podatku.

Dzięki temu na rachunku VAT zostaną zgromadzone środki, do których przedsiębiorca nie będzie miał “swobodnego” dostępu. Wypłata z rachunku VAT może mieć miejsce wyłącznie w ściśle określonych przypadkach, takich jak:

  • zapłata kwoty podatku VAT, która wynika z faktury zakupu na rachunek VAT sprzedawcy;

  • rozliczenia podatku VAT w sytuacji wystawienia faktury korygującej przez sprzedawcę;

  • zapłata zobowiązania podatkowego wynikającego z deklaracji VAT (w tym również uregulowanie odsetek podatkowych) na rachunek urzędu skarbowego;

  • wpłata podatku z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw silnikowych;

  • przekazanie kwoty na swój inny rachunek VAT prowadzony w tym samym banku;

  • przekazanie kwoty podatku VAT na rachunek jednostki budżetowej;

  • dokonanie zwrotu nienależnie otrzymanej płatności na rachunek VAT nabywcy, od którego otrzymano tę płatność

Ministerstwo Finansów celem zachęcenia do stosowania podzielonej płatności wprowadziło szereg korzyści dla nabywców decydujących się na stosowanie tejże metody, takich jak:

  • zwolnienie z solidarnej odpowiedzialności VAT, która dotyczy towarów wymienionych w załączniku 13 ustawy o VAT i zakłada odpowiedzialność nabywcy za nieuregulowane zobowiązania podatkowe sprzedawcy z tytułu zrealizowanej transakcji;

  • przesłanka o należytej staranności, zakładająca, że podatnik stosujący split payment dokonał wszelkich starań przy zawieraniu transakcji, a co za tym idzie w przypadku zakupu od nieuczciwego kontrahenta, nabywca ma możliwość obronienia odliczenia VAT naliczonego oraz eliminuje ryzyko posądzenia o współudział w wyłudzeniach podatkowych;

  • zwolnienie z sankcji VAT.

Rola banków w modelu split payment

Kolejnym podmiotem biorącym udział przy metodzie podzielonej płatności są banki i SKOK-i. Po ich stronie leży przygotowanie techniczne do wprowadzenia mechanizmu, a także obsługa rachunków VAT, które mają zostać utworzone dla każdego czynnego podatnika VAT. Rolą banków w split payment jest dostarczenie narzędzi pozwalających na dokonywanie przelewów, a także komunikacja z urzędami skarbowymi celem przekazywania informacji o tych przelewach. Zgodnie z art. 62a ust. 1 ustawy Prawo bankowe, banki zobowiązane są do otworzenia nowego rachunku bankowego dla celów VAT, który powiązany będzie z dotychczasowym rachunkiem rozliczeniowym. Bank nie może obciążyć przedsiębiorcy dodatkowymi prowizjami lub opłatami w związku z otwarciem i prowadzeniem rachunku VAT. Ponadto banki mają obowiązek założenia rachunku VAT dla każdego rachunku rozliczeniowego prowadzonego w walucie krajowej, bez zawierania z przedsiębiorcą dodatkowej umowy.

Ważne!

Rachunki VAT przedsiębiorców prowadzone są tylko w złotówkach. Podatnicy rozliczający się w walutach obcych nie będą mogli skorzystać z mechanizmu split payment.

Split payment w przyszłości

Model split payment został wdrożony 1 lipca 2018 r. i jak wiadomo, do końca obecnego roku jego stosowanie ma pozostać dobrowolne. Jednakże Ministerstwo Finansów już teraz ma w planach z początkiem roku 2019 wprowadzić obligatoryjne rozliczanie podatku VAT za pomocą podzielonej płatności. W pierwszej kolejności ma ono dotyczyć branż, w których obecnie stosuje się przepisy dotyczące odwrotnego obciążenia.

 

 

ilustracja z www.mf.gov.pl

Prawo przedsiębiorców – zasady prowadzenia działalności gospodarczej

W dniu 30 kwietnia 2018 roku weszła w życie ustawa z dnia 6 marca 2018 r. –  Prawo przedsiębiorców. Jest to najważniejsza ustawa wchodząca w skład tzw. Konstytucji biznesu i zastąpiła obowiązującą do tej pory ustawę o swobodzie działalności gospodarczej. Akt ten określa pewne sztandarowe zasady Konstytucji biznesu mające na celu regulowanie warunków wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorców

Najwazniejsze zasady to:

Zasada: „Wszystko co nie jest prawem zabronione, jest dozwolone”

Pierwsza zasada prawa została opisana w art. 8 ustawy Prawo przedsiębiorców. Zgodnie z jej brzmieniem przedsiębiorca może podejmować wszelkie działania, z wyjątkiem tych, których zakazują przepisy prawa. Przedsiębiorca może być obowiązany do określonego zachowania tylko na podstawie przepisów prawa. Wskazana zasada jest przejawem podstawowej reguły ekonomicznej stanowiącej, że wszystko co nie jest prawem zabronione, jest dozwolone. W rezultacie dopóki konkretny przepis prawa nie zabroni określonego zachowania, przedsiębiorca może podejmować swobodne działanie w danym zakresie.

Zasady wykonywania działalności gospodarczej

Zgodnie z art. 9 Ustawy Prawo przedsiębiorców przedsiębiorca wykonuje działalność gospodarczą zgodnie z zasadami uczciwej konkurencji, poszanowania dobrych obyczajów oraz słusznych interesów innych przedsiębiorców i konsumentów, a także poszanowania oraz ochrony praw i wolności człowieka. Artykuł ten określa podstawowe zasady Konstytucji biznesu oraz ramy prawne funkcjonowania przedsiębiorcy w warunkach rynkowych. Przepis posługuje się w swojej treści zwrotami niedookreślonymi, które jednak dotyczą najważniejszych wartości odnoszących się do gospodarki rynkowej.

Zasada: Domniemanie uczciwości przedsiębiorcy i rozstrzygania wątpliwości na jego korzyść

Z kolei przepis art. 10 ustawy Prawo przedsiębiorców, który podaje, że organ kieruje się w swoich działaniach zasadą zaufania do przedsiębiorcy, zakładając, że działa on zgodnie z prawem, uczciwie oraz z poszanowaniem dobrych obyczajów. Jest to zatem pierwsza zasada odnosząca się bezpośrednio do organów państwowych. Reguła ta może okazać się szczególnie ważna, ponieważ wprowadza zasadę domniemania uczciwości przedsiębiorcy. W konsekwencji jednostka rządowa będzie musiała udowodnić winę przedsiębiorcy w danej sprawie. W przypadku braku konkretnych dowodów przedsiębiorcę chroni bowiem domniemanie uczciwości.

Dalsza część ww. przepisu stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, organ rozstrzyga je na korzyść przedsiębiorcy. Jest to zatem wyraźnie wprowadzona reguła rozstrzygania wątpliwości na korzyść przedsiębiorcy, która jednak doznaje pewnych ograniczeń – tej zasady nie stosuje się, jeżeli:

 – w postępowaniu uczestniczą podmioty o spornych interesach lub wynik postępowania ma bezpośredni wpływ na interesy osób trzecich;

– odrębne przepisy wymagają od przedsiębiorcy wykazania określonych faktów;

– wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwo, obronność lub porządek publiczny.

Zasada: Przyjazna interpretacja przepisów

Rozwinięciem zasady co do rozstrzygania wątpliwości na korzyść przedsiębiorcy jest art. 11 ustawy. W świetle tego przepisu, jeżeli przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść przedsiębiorcy, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Tego przepisu nie stosuje się jednak, jeśli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwo, obronność lub porządek publiczny.

Zasady prowadzenia postępowania przez organ państwowy

Kolejny zbiór zasad został uregulowany w art. 12 ustawy – to reguły, których instytucja państwowa musi przestrzegać w toku prowadzonego postępowania. Jak wynika z treści przepisu, organ prowadzi postępowanie w sposób budzący zaufanie przedsiębiorców do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Jednocześnie, funkcjonariusze publiczni ponoszą odpowiedzialność za naruszenie prawa spowodowane ich działaniem lub zaniechaniem na zasadach określonych w odrębnych przepisach (art. 13 ustawy).

Zasada: Pewności prawa

Przepis art. 13 ustawy Prawo przedsiębiorców reguluje zasadę pewności oraz stabilności prawa. Zgodnie z jego brzmieniem, organ bez uzasadnionej przyczyny nie odstępuje od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Reguła ta jest szczególnie istotna w zakresie prawa podatkowego, gdzie często przepisy nie są jednoznaczne i istnieje możliwość dwojakiej interpretacji. W kontekście przywołanej zasady pewności prawa, jeżeli istnieje dany sposób rozwiązywania konkretnej sprawy wypracowany przez praktykę, doktrynę czy też orzecznictwo, organ podatkowy nie może bez uzasadnionej przyczyny przyjąć innego rozwiązania.

Zasada: Udzielanie informacji

Ostatnia zasada została określona w art. 15 ustawy. Przepis przewiduje obowiązek udzielenia przez organ stronie postępowania informacji w danej sprawie. Artykuł ten stanowi, iż organ, w zakresie swojej właściwości, udziela przedsiębiorcy informacji o warunkach podejmowania, wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej.

 

Konstytucja biznesu jest dostępna na: https://www.mf.gov.pl/documents/764034/6375632/20180502_konst_biznesu_broszura.pdf

Ochrona danych osobowych od 25 maja 2018

Dane osobowe to wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Osobą możliwą do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne.

W dniu 25 maja 2018 roku wejdzie w życie Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (tzw. RODO). To rozporządzenie nazywane jest również podstawowym rozporządzeniem o ochronie danych. Nowe przepisy będą obowiązywały we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej.

Od 25 maja 2018 r. obowiązkiem dla wielu podmiotów będzie prowadzenie rejestru czynności przetwarzania. Prowadzenie tego rejestru będzie obowiązkiem przede wszystkim podmiotów zatrudniających powyżej 250 pracowników oraz podmiotów przetwarzających tzw. dane wrażliwe. Dane wrażliwe to dane:

  • ujawniające pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub filozoficzne, przynależność wyznaniową, partyjną lub związkową;

  • o stanie zdrowia, kodzie genetycznym, nałogach, życiu seksualnym;

  • dotyczące skazań, kar, mandatów, a także innych orzeczeń wydanych w postępowaniu sądowym lub administracyjnym.

 

Nowe przepisy RODO:

 

  1. Prawo do bycia zapomnianym – prawo to wprowadza możliwość sprostowania, usunięcia oraz ograniczenia przetwarzania danych osobowych. Zgodnie z tym osoba, której dane osobowe są przetwarzane, może zażądać usunięcia jej danych.

Dane osobowe muszą zostać usunięte w następujących przypadkach:

  • jeśli dane są przetwarzane niezgodnie z prawem;

  • jeśli dane zostały zebrane w związku z oferowaniem usług społeczeństwa informacyjnego;

  • jeśli dane nie są już niezbędne;

  • jeśli osoba, której dane dotyczą, cofnie zgodę na przetwarzanie jej danych i jeśli dodatkowo nie ma innej podstawy do przetwarzania tych danych;

  • jeśli osoba, której dane dotyczą, wniesie sprzeciw na mocy art. 21 i jeśli dodatkowo nie ma innej nadrzędnej podstawy do przetwarzania tych danych;

  • jeśli dane muszą zostać usunięte, aby wywiązać się z obowiązku prawnego przewidzianego w prawie Unii lub w prawie państwa członkowskiego, do którego przynależy podmiot przetwarzający dane.

 

  1. Prawo do przenoszenia danych – każda osoba będzie miała prawo otrzymania od administratora danych, które mu dostarczyła. Co ważne, prawo przenoszenia nie będzie dotyczyło tylko dostarczonych administratorowi danych, ale wszystkich, jakie zgromadził administrator na temat danej osoby. Dane osobowe powinny zostać przekazane w ustrukturyzowanym formacie (np. w pliku pdf).

 

  1. Prawo do sprzeciwu – zgodnie z art. 21 RODO osoba, której dane dotyczą, będzie uprawniona do wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania tych danych osobowych. Sprzeciw musi wynikać z przyczyn związanych ze szczególną sytuacją danej osoby.

 

  1. Obowiązek uzyskania zgody na przetwarzanie danych osobowych – na administratorach danych osobowych będzie ciążył obowiązek uzyskania wyraźnej zgody na przetwarzanie danych osobowych.

 

Inspektor ochrony danych zamiast ABI

Wraz z pojawieniem się podstawowego rozporządzenia o ochronie danych osobowych (RODO) pojawi się nowa funkcja, inspektora ochrony danych osobowych, który zastąpi obecnie funkcjonujących ABI – Administratorów Bezpieczeństwa Informacji.

Obowiązek powołania inspektora danycg osobowych dotyczy:

  • organów lub podmiotów publicznych (z wyjątkiem sądów);

  • administratorów i podmiotów przetwarzających, których główna działalność opiera się na przetwarzaniu danych wymagających regularnego i systematycznego monitorowania osób, których dane są przetwarzane;

  • podmiotów przetwarzających, których główna działalność polega na przetwarzaniu  szczególnych kategorii danych osobowych oraz danych osobowych dotyczących wyroków skazujących i naruszeń prawa.

Zadania inspektor ochrony danych osobowych:

  • informowanie administratora, podmiotu przetwarzającego oraz pracowników, którzy przetwarzają dane osobowe, o obowiązkach, jakie na nich spoczywają;

  • współpraca z GIODO;

  • monitorowanie przestrzegania wszystkich przepisów dotyczących ochrony danych osobowych;

  • działania zwiększające świadomość;

  • szkolenia pracowników przetwarzających dane osobowe;

  • przeprowadzanie audytów.

 

Kary za złamanie zasad ochrony danych osobowych w RODO

Wszelkie naruszenie bezpieczeństwa danych osobowych będzie musiało być raportowane do GIODO.

Za nieprzestrzeganie zasad ochrony danych osobowych na administratorów będą nakładane kary finansowe. Wysokość tych kar uzależniona będzie m.in. od rodzaju, wagi czy czasu trwania naruszenia i będzie wynosić nawet 20 mln euro, a w przypadku przedsiębiorców 2% albo 4% rocznego światowego obrotu przedsiębiorstwa (z poprzedniego roku obrotowego).

Zatrudnianie pracownika

Prowadząc działalność gospodarczą przedsiębiorca może zatrudnić pracownika, co wiąże się z szeregiem obowiąków, które uzależnione są od rodzaju zawartej umowy. Do niezbędnych obowiązków prcodawcy należą:

Dokumentacja z okresu ubiegania się o pracę

Pracodawca ma prawo żądać od osoby ubiegającej się o zatrudnienie podania danych osobowych obejmujących: imię (imiona) i nazwisko, imiona rodziców, datę urodzenia, miejsce zamieszkania (adres do korespondencji), wykształcenie, przebieg dotychczasowego zatrudnienia. Dodatkowo osoba ubiegająca się o stanowisko – poza wypełnionym kwestionariuszem osobowym  -powinna dysponować świadectwami pracy, wszelkiego rodzaju dyplomami oraz dokumentami potwierdzającymi osiągnięte kwalifikacje i osiągnięcia zawodowe.

Po zatrudnieniu pracodawca ma prawo żądać od pracownika dodatkowego podania: innych danych osobowych, a także imion i nazwisk oraz dat urodzenia dzieci, jeżeli jest to konieczne ze względu na korzystanie przez pracownika ze szczególnych uprawnień przewidzianych w prawie pracy, numeru PESEL pracownika nadanego przez Rządowe Centrum Informatyczne Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (RCI PESEL).

Wszelkie dokumenty i kwestionariusze znajdują się w naszej Strefie Klienta – Druki do pobrania – Pracownicze/kadry/ZUS

 

Badania

Osoba przyjmowana do pracy na podstawie umowy o pracę powinna zostać poddana bowiązkowemu wstępnemu badaniu lekarskiemu, które określi, czy nie ma żadnych przeciwwskazań do wykonywania pracy na danym stanowisku. Jak wynika z art. 229 Kodeksu Pracy, badania te powinny odbywać się w godzinach pracy oraz na koszt pracodawcy. Dodatkowo pracodawca musi przechowywać orzeczenia wydane na podstawie przeprowadzonych badań.

 

Umowa

Umowę o pracę  należy zawrzeć na piśmie. Jeżeli umowa ta nie została zawarta z zachowaniem formy pisemnej, pracodawca powinien, najpóźniej w dniu rozpoczęcia pracy przez pracownika, potwierdzić na piśmie ustalenia co do stron umowy, rodzaju umowy oraz jej warunków. Umowa o pracę określa strony umowy, rodzaj umowy, datę jej zawarcia oraz warunki pracy i płacy.

 

Szkolenie BHP

Pracodawca jest obowiązany zapewnić przeszkolenie pracownika w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy przed dopuszczeniem go do pracy oraz prowadzenie okresowych szkoleń w tym zakresie. Szkolenia takie odbywają się w czasie pracy i na koszt pracodawcy.

 

ZUS

Pracodawca ma obowiązek zgłosić zatrudnioną osobę do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w ciągu siedmiu dni od nawiązania stosunku pracy. Przedsiębiorca jako płatnik składek  będzie musiał obliczać i przekazywać – w terminie do 15 dnia następnego miesiąca – składki ZUS pobierane od pracownika.

Pracownik może zgłosić do ubezpieczenia zdrowotnego uprawnionych członków rodziny.

 

Zaliczka na podatek dochodowy pracowników

Zatrudniając pracownika pracodawca jest zobowiązany – poza opłacaniem składek ZUS – również do wpłacania na konto urzędu skarbowego zaliczki na podatek dochodowy. Powinność ta powstaje również przy zatrudnianiu pracowników w oparciu o umowę zlecenie oraz o dzieło.

Do 31 stycznia należy złożyć  PIT-4R za rok poprzedni, odnośnie pobranych zaliczek na podatek dochodowy pracowników.

Do końca lutego należy sporządzić w trzech egzemplarzach PIT-11 – informację o dochodach podatnika za rok poprzedni.

 

Akta osobowe

Pracodawca jest zobligowany do prowadzenia akt pracowniczych dla osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę.

Urlopy pracownicze

Najbardziej znanym urlopem przysługującym pracownikowi jest urlop  wypoczynkowy. Poza nim  istnieją jeszcze inne rodzaje urlopów, które stosuje się w wyjątkowych okolicznościach. Urlopy te mają charakter szczególny – są wykorzystywane wyłącznie wówczas, gdy pracownika zmusza do tego sytuacja życiowa.

 

Urlop bezpłatny

To urlop, którego  celem nie jest regeneracja sił pracownika, ale zwolnienie go od świadczeń pracy. W trakcie jego trwania pracownik nie otrzymuje wynagrodzenia, ale nadal przysługują mu niektóre prawa pracownicze, ponieważ pozostaje on w zatrudnieniu. W związku z tym,  pracodawca w tym okresie nie może mu wypowiedzieć umowy o pracę, gdyż realizacja tej umowy na jakiś czas zostaje zawieszona.

Istnieją dwa rodzaje urlopów bezpłatnych:

  1. określony w art. 174 § 1 Kodeksu pracy zgodnie, z którym pracodawca może udzielić pracownikowi urlopu bezpłatnego na dowolny cel,

  2. wynikający z art. 1741 § 1 Kodeksu pracy, kiedy za zgodą pracownika wyrażoną na piśmie pracodawca udziela pracownikowi urlopu bezpłatnego w celu wykonywania pracy u innego pracodawcy przez okres ustalony w zawartym w tej sprawie porozumieniu między pracodawcami.

Urlopu bezpłatnego nie wlicza się do stażu pracy i stażu urlopowego. Wyjątek stanowi przypadek, gdy pracodawca za zgodą pracownika udziela mu urlopu bezpłatnego w celu wykonywania obowiązków służbowych w innym zakładzie pracy przez okres zawarty w porozumieniu między firmami, to urlop ten wlicza się do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze u dotychczasowego pracodawcy.

Jeśli urlop bezpłatny trwa dłużej niż 30 dni, wówczas o cały okres jego trwania zmniejsza się wymiar urlopu wypoczynkowego.

Jeśli urlop bezpłatny trwa dłużej niż 3 miesiące, pracodawca zastrzega sobie prawo do odwołania z niego pracownika z ważnych przyczyn.

Pracownik powinien złożyć wniosek o udzielenie urlopu bezpłatnego, ale nie musi podawać przyczyn swojej decyzji, jednak jego udzielenie lub odmowa udzielenia zależy wyłącznie od woli pracodawcy. Wniosek ten przechowuje się w części B akt osobowych pracownika.

Udzielenie pracownikowi urlopu bezpłatnego z inicjatywy zakładu pracy i bez pisemnego wniosku pracownika o udzielenie takiego urlopu jest w świetle prawa bezskuteczne (wyrok Sądu Apelacyjnego z 15 października 1996 r. III AUa 34/96, OSA z 1997 r. nr 10, poz. 35). Pracodawca nie może samowolnie skierować pracownika na urlop bezpłatny. W przypadku gdyby pracodawca zmusił pracownika do skorzystania z takiego urlopu, pracownikowi przysługuje wynagrodzenie przestojowe.


Urlop okolicznościowy

Ten urlop przysługuje pracownikowi w związku z zaistniałą ważną okolicznością. Urlop musi zostać wykorzystany w okresie występowania tego wydarzenia i pracodawca ma prawo odrzucić wniosek, jeśli urlop nie obejmuje tego okresu. W czasie jego trwania zatrudniony otrzymuje wynagrodzenie. Pracownik w takiej sytuacji zobligowany jest do złożenia odpowiednio udokumentowanego wniosku, np. dołączenie do niego aktu urodzenia czy aktu małżeństwa.

Urlop okolicznościowy jest krótkotrwały i jego długość zależy od istotności wydarzenia i powiązań rodzinnych (stopień pokrewieństwa z osobą, której dotyczy dana okoliczność):

  • Własny ślub – urlop w wymiarze 2 dni.

  • Narodziny dziecka – urlop w wymiarze 2 dni.

  • Ślub dziecka – urlop w wymiarze 1 dnia.

  • Śmierć oraz pogrzeb matki, ojca, macochy, ojczyma, małżonka, dziecka – urlop w wymiarze 2 dni.

  • Śmierć oraz pogrzeb brata, siostry, dziadka, babci, teścia, teściowej lub innej osoby, która była na utrzymaniu pracownika albo pod jego bezpośrednią opieką – urlop w wymiarze 1 dnia.


Urlop na żądanie

Każdemu pracownikowi w ciągu roku kalendarzowego przysługuje prawo do urlopu na żądanie, którego długość wynosi maksymalnie 4 dni. Urlop ten można wykorzystać jednorazowo lub pojedynczo w dowolnych odstępach czasowych.

Urlop na żądanie jest częścią urlopu wypoczynkowego, dlatego też wykorzystuje się go w ramach wymiaru podstawowego – 20 lub 26 dni. Pracownik może z niego skorzystać, dopiero gdy posiada prawo do urlopu wypoczynkowego.

Chęć skorzystania z urlopu na żądanie pracownik musi zgłosić najpóźniej w dniu jego rozpoczęcia. Forma powiadomienia pracodawcy jest dowolna – można to zrobić telefonicznie, drogą elektroniczną, kurierem, za pośrednictwem innej osoby. Urlopu na żądanie nie planuje się z wyprzedzeniem. Co do zasady, powinien zostać przyznany pracownikowi w terminie przez niego wskazanym, jednakże w szczególnych okolicznościach pracodawca ma prawo odmówić jego udzielenia.

Z urlopu na żądanie można skorzystać w dowolnym czasie, nawet podczas okresu wypowiedzenia

Pula niewykorzystanego urlopu na żądanie w danym roku nie przechodzi na rok kolejny


Opieka nad dzieckiem

Zgodnie z art. 188 Kodeksu pracy każdemu pracownikowi bez względu na jego płeć, który wychowuje dziecko do 14. roku życia, przysługuje prawo do 16 godzin lub 2 dni płatnego zwolnienia od pracy. Rodzic, składając pierwszy wniosek o udzielenie tego urlopu, musi zadeklarować, czy zamierza skorzystać z niego w dniach, czy w godzinach.

Zwolnienie to nie jest zależne od urlopu wypoczynkowego i nie pomniejsza go. Są to dodatkowe dwa dni ponad standardowy 20- czy 26- dniowy wymiar urlopu.

Rodzice mają prawo do podziału pomiędzy siebie opieki – każdy z nich może wykorzystać 1 dzie, ale nie powinna to być taka sama data. 


Urlop ojcowski

Do jego wykorzystania uprawniony jest wyłącznie ojciec dziecka. Nie może przenieść prawa do wykorzystania go na matkę. Pracodawca może go udzielić po otrzymaniu odpowiedniego wniosku, nie później niż 7 dni przed jego rozpoczęciem.

 Wymiar urlopu jest stały i wynosi 14 dni, przy czym można go podzielić na dwie równe części. Pracownik traci do niego prawo po ukończeniu przez dziecko 24. miesiąca życia.


Urlop macierzyński

Celem tego typu urlopu jest przede wszystkim ochrona zdrowia kobiety w ciąży, zapewnienie jej warunków do odbycia prawidłowego porodu, regeneracji sił po nim oraz do sprawowania opieki nad dzieckiem w pierwszym okresie jego życia. Wymiar urlopu macierzyńskiego wynosi:

  • 20 tygodni przy urodzeniu jednego dziecka podczas jednego porodu,

  • 31 tygodni w przypadku urodzenia dwojga dzieci przy jednym porodzie,

  • 33 tygodnie po urodzeniu trojga dzieci,

  • 35 tygodni – czworga dzieci,

  • 37 tygodni – pięciorga i więcej dzieci.

Część urlopu może zostać wykorzystana 6 tygodni przed porodem. Do urlopu macierzyńskiego ma prawo pracownica, która urodziła dziecko lub przyjęła je na wychowanie i wystąpiła z wnioskiem przysposobienia go oraz pracownik – ojciec wychowujący swoje lub adoptowane dziecko.

Matka dziecka uprawniona jest do przekazania części urlopu macierzyńskiego ojcu po upływie:

  • 14 tygodni po porodzie,

  • 8 tygodniach po porodzie, jeśli nie jest zdolna do samodzielnej egzystencji.

W razie śmierci matki pozostała część urlopu macierzyńskiego przechodzi na ojca dziecka. Zgon w trakcie porodu powoduje przejęcie całości urlopu przez ojca dziecka.


Urlop rodzicielski

Po wykorzystaniu urlopu macierzyńskiego osoba ubezpieczona nabywa prawo do urlopu rodzicielskiego. Jego wymiar także zależny jest od liczby urodzonych przy jednym porodzie dzieci i wynosi:

  • 32 tygodnie w przypadku urodzenia jednego dziecka

  • 34 tygodnie, gdy urodzi się więcej niż jedno dziecko.

Pracownik musi pamiętać, że aby skorzystać z takiego urlopu, należy najpierw złożyć odpowiedni wniosek. Z urlopu rodzicielskiego mogą korzystać oboje rodzice jednocześnie. Istnieje możliwość wybrania go w maksymalnie 4 częściach, nie później niż do ukończenia przez dziecko 6 lat.


Urlop wychowawczy

Urlop ten jest udzielany pracownikowi w celu sprawowania opieki nad małym dzieckiem, przy czym opieka ta nie może być sprawowana dłużej niż do ukończenia przez dziecko 6. roku życia (chyba że dziecko z powodu niepełnosprawności wymaga dłuższej opieki – w takim przypadku do ukończenia przez dziecko 18. roku życia).

Ulop wychowawczy może zostać udzielony dopiero po przepracowaniu minimum 6 miesięcy w danym roku kalendarzowym (z tym że wlicza się do tego okresu poprzednie okresy zatrudnienia).

Wymiar urlopu wychowawczego wynosi do 3 lat, przy czym jeden z rodziców ma prawo do skorzystania z maksymalnie 35 miesięcy – drugi rodzic powinien wykorzystać co najmniej 1 miesiąc. Należy dodatkowo podkreślić, że urlop ten może zostać udzielony w częściach (nie więcej niż w pięciu).


Urlop na poszukiwanie pracy

Zgodnie z art. 37 Kodeksu pracy, gdy pracodawca wypowie umowę o pracę, zachowując przy tym co najmniej dwutygodniowy okres wypowiedzenia, to pracownikowi przysługuje płatne zwolnienie na poszukiwanie pracy. Jego wymiar zależny jest od długości okresu wypowiedzenie. Jeśli trwa ono:

  • 2 tygodnie lub 1 miesiąc – przysługują 2 dni robocze,

  • 3 miesiące – przysługują 3 dni robocze.


Urlop szkoleniowy

Tego typu urlop przysługuje pracownikowi, który podnosi swoje kwalifikacje zawodowe z własnej inicjatywy za zgodą pracodawcy lub z inicjatywy pracodawcy. Może być udzielony w wymiarze:

  • 6 dni dla pracownika przygotowującego się do egzaminu eksternistycznego, maturalnego oraz potwierdzającego kwalifikacje zawodowe,

  • 21 dni na napisanie pracy dyplomowej oraz przygotowanie się i przystąpienie do egzaminu dyplomowego.

W okresie urlopu szkoleniowego pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia. Strony – pracownik i pracodawca w umowie lub w porozumieniu określają dokładne warunki takiego urlopu. Dni wykorzystane na urlop szkoleniowy nie pomniejszają urlopu wypoczynkowego, ponieważ urlop szkoleniowy jest od niego niezależny.

 

 

 

 

Wnioski o urlopy różnego rodzaju znajdą Panstwo na: http://biuro-batax.pl/strefa-klienta/druki-do-pobrania/  w sekcji Druki – kadry/płace/ZUS

 

 

Biuro Rachunkowe BATAX Barbara Kątnik - Dąbrowa Górnicza

Kasa fiskalna w firmie – najważniejsze informacje

Którzy przedsębiorcy powinni posiadać kasę fisklaną? Kto jest zwolniony z jej posuadania? Jak można wprowadzić kasę fiskalną i jak ją zarejestrować? Kiedy można skorzystać z ulgi na zakup kasy?

Obowiązek posiadania kasy rejestrującej wynka z art. 111 ust. 1 ustawy o VAT. Obejmuje on każdego przedsiębiorcę dokonującego sprzedaży na rzecz osób fizycznych nbieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych – bez względu na to, czy jest czynnym podatnikiem VAT czy podlega zwolnieniu.

 

 

Bezwzględny obowiązek posiadania kasy fiskalnej

Rozporządzenia w sprawie zwolnień z kas rejestrujących z dnia 16.12.2016 roku wskazuje rodzaje działalności gospodarczej, które w chwili dokonywania pierwszej sprzedaży na rzecz osób prywatnych lub rolników ryczałtowych są zobowiązane do posiadania kasy fiskalnej – zgodnie z par.4 rozporządzenia:

1) Są to dostawy:

  1. gazu płynnego,

  2. części do silników (PKWiU 28.11.4),

  3. silników spalinowych wewnętrznego spalania w rodzaju stosowanych do napędu pojazdów (PKWiU 29.10.1),

  4. nadwozi do pojazdów silnikowych (PKWiU 29.20.1),

  5. przyczep i naczep; kontenerów (PKWiU 29.20.2),

  6. części przyczep, naczep i pozostałych pojazdów bez napędu mechanicznego (PKWiU 29.20.30.0),

  7. części i akcesoriów do pojazdów silnikowych (z wyłączeniem motocykli), gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 29.32.30.0),

  8. silników spalinowych tłokowych wewnętrznego spalania w rodzaju stosowanych w motocyklach (PKWiU 30.91.3),

  9. sprzętu radiowego, telewizyjnego i telekomunikacyjnego, z wyłączeniem lamp elektronowych i innych elementów elektronicznych oraz części do aparatów i urządzeń do operowania dźwiękiem i obrazem, anten (PKWiU ex 26 i ex 27.90),

  10. sprzętu fotograficznego, z wyłączeniem części i akcesoriów do sprzętu i wyposażenia fotograficznego (PKWiU ex 26.70.1),

  11. wyrobów z metali szlachetnych lub z udziałem tych metali, których dostawa nie może korzystać ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej „ustawą”,

  12. zapisanych i niezapisanych nośników danych cyfrowych i analogowych,

  13. wyrobów przeznaczonych do użycia, oferowanych na sprzedaż lub używanych jako paliwa silnikowe albo jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych, bez względu na symbol PKWiU,

  14. wyrobów tytoniowych (PKWiU 12.00), napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 1,2% oraz napojów alkoholowych będących mieszaniną piwa i napojów bezalkoholowych, w których zawartość alkoholu przekracza 0,5%, bez względu na symbol PKWiU, z wyłączeniem towarów dostarczanych na pokładach samolotów,

  15. perfum i wód toaletowych (PKWiU 20.42.11.0), z wyłączeniem towarów dostarczanych na pokładach samolotów

 z wyjątkiem dostawy, o której mowa w lit. b-l, będącej dostawą towarów, o której mowa w poz. 36 załącznika do rozporządzenia.

2) Świadczenie usług:

  1. przewozów pasażerskich w komunikacji samochodowej, z wyłączeniem przewozów wymienionych w poz. 15 i 16 załącznika do rozporządzenia,

  2. przewozu osób oraz ich bagażu podręcznego taksówkami,

  3. naprawy pojazdów silnikowych oraz motorowerów (w tym naprawy opon, ich zakładania, bieżnikowania i regenerowania),

  4. w zakresie wymiany opon lub kół dla pojazdów silnikowych oraz motorowerów,

  5. w zakresie badań i przeglądów technicznych pojazdów,

  6. w zakresie opieki medycznej świadczonej przez lekarzy i lekarzy dentystów, wyłączeniem usług świadczonych przez osoby wymienione w poz. 51 załącznika do rozporządzenia,

  7. prawniczych, z wyłączeniem usług określonych w poz. 28 załącznika do rozporządzenia,

  8. doradztwa podatkowego,

  9. związanych z wyżywieniem (PKWiU 56), wyłącznie:

    • – świadczonych przez stacjonarne placówki gastronomiczne, w tym również sezonowo, oraz

    • – usług przygotowywania żywności dla odbiorców zewnętrznych (katering),

  10. fryzjerskich, kosmetycznych i kosmetologicznych.

Należy jednak podkreślić, że pkt. 2 nie stosuje się do świadczenia usług:

  • zgodnie z warunkami określonymi w poz. 36 załącznika do rozporządzenia przez podatnika, o którym mowa w art. 8 ust. 2a ustawy;

  • o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. f−h, jeżeli świadczenie tych usług zgodnie z warunkami określonymi w poz. 39 załącznika do rozporządzenia ma miejsce wyłącznie przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, lub których rezultat jest przekazywany wyłącznie przy wykorzystaniu tych środków;

  • o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. f, zgodnie z warunkami określonymi w poz. 51 załącznika do rozporządzenia;

  • o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. i, na pokładach samolotów lub w sposób określony w poz. 46 załącznika do rozporządzenia.


Zwolnienie z posiadania kasy

Najważniejsze grupy zwolnień :

  1. zwolnienie ze względu na limit obrotów – 20.000 zł

Niektórzy z przedsiębiorców, mimo prowadzenia sprzedaży na rzecz osób prywatnych, mogą korzystać ze zwolnienia z kasy fiskalnej ze względu na nieprzekroczony limit obrotów. Z obowiązku posiadania kasy fiskalnej zwolnieni SA podatnicy, u których obrót zrealizowany na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych nie przekroczył w poprzednim roku podatkowym kwoty 20.000 zł. W przypadku rozpoczęcia działalności w trakcie roku limit ustala się w sposób proporcjonalny.

Zwolnienie to nie dotyczy sytuacji opisanych w punkcie „Bezwzględny obowiązek posiadania kasy fiskalnej”

 

  1. zwolnienie dla sprzedaży wysyłkowej

Jeżeli sprzedaż wysyłkowa na rzecz osób prywatnych oraz rolników ryczałtowych nie obejmuje towarów określonych w par. 4, przedsiębiorca może skorzystać ze zwolnienia, o którym mowa w poz. 38 załącznika do rozporządzenia. Zgodnie z jego treścią zwolnieniu  kasy podlega dostawa towarów w systemie wysyłkowym (pocztą lub przesyłkami kurierskimi), jeżeli dostawca towaru otrzyma w całości zapłatę za wykonaną czynność za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej (odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest on członkiem), a z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła i na czyją rzecz została dokonana (dane nabywcy, w tym jego adres).

 

  1. zwolnienie dla sprzedaży środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych

Przedsiębiorca, dokonujący sprzedaży środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (o ile składniki te nie zostały wskazane w par. 4 rozporządzenia), nie musi posiadać na tę okoliczność kasy fiskalnej, jeżeli transakcja ta zostanie udokumentowana fakturą.


Amortyzacja kasy fiskalnej

Zakup kasy fiskalnej musi zostać odpowiednio udokumentowany (np. fakturą), aby mógł stanowić koszt uzyskania przychodu. Dokument ten stanowi podstawę księgowania. Sposób ewidencji faktury za zakup kasy rejestrującej zależy od jej wartości początkowej:

  • jeżeli wartość początkowa kasy fiskalnej nie przekracza kwoty 3.500 zł (netto – czynni podatnicy VAT, brutto – podmioty zwolnione z VAT), przedsiębiorca może zastosować dwa rozwiązania – ująć wydatek bezpośrednio w kosztach uzyskania przychodów lub wprowadzić do ewidencji środków trwałych i poddać jednorazowej amortyzacji;

  • jeżeli wartość początkowa kasy fiskalnej przekracza kwotę 3.500 zł (netto – czynni podatnicy VAT, brutto – podmioty zwolnione z VAT), podatnik jest zobligowany wprowadzić ją do ewidencji środków trwałych i amortyzować w czasie.


Zgłoszenie kasy fiskalnej

Zgłoszenie kasy fiskalnej składa się z kilku etapów:

  • etap I – zawiadomienie US o liczbie i miejscu używania kas

Jeszcze przed rozpoczęciem ewidencjonowania przy zastosowaniu kasy fiskalnej przedsiębiorca powinien złożyć odpowiednie zgłoszenie do naczelnika właściwego urzędu skarbowego. Pismo takie służy do określenia całkowitej liczby kas, które będą wykorzystywane w przedsiębiorstwie, oraz do wskazania miejsc – adresów – instalacji sprzętu.

  • etap II – fiskalizacja kasy

Fiskalizacja kasy jest niezbędna do rozpoczęcia wykorzystywania urządzenia w działalności. Jest to czynność jednorazowa, służąca zsynchronizowaniu pracy modułu fiskalnego z pamięcią fiskalną kasy, a zakończona wydrukowaniem dobowego raportu fiskalnego. Proces ten należy przeprowadzić w takim terminie, aby w momencie utraty prawa do zwolnienia móc korzystać z urządzenia.  Fiskalizacji należy dokonywać w obecności serwisanta, który w przyszłości będzie odpowiedzialny za obsługę przedsiębiorcy. Taki fachowiec musi być wybrany z serwisu, za który jest odpowiedzialny krajowy producent kas albo importer lub też z innego serwisu, ale posiadającego autoryzację wspomnianego producenta lub importera. Po dokonaniu fiskalizacji zarówno przedsiębiorca, jak i serwisant są zobowiązania do dokonania zgłoszenia do urzędu skarbowego w terminie 7 dn

  • etap III – zgłoszenie kasy do US

Po fiskalizacji podatnik powinien ponownie skontaktować się z urzędem skarbowym w celu otrzymania numeru ewidencyjnego urządzenia. Zgłoszenie takie powinno nastąpić nie później niż w terminie 7 dni od dnia fiskalizacji.

W tym samym terminie odpowiedniego zgłoszenia kasy fiskalnej do urzędu dokonuje serwisant, instalujący kasę. Po otrzymaniu odpowiednich dokumentów, naczelnik urzędu skarbowego nadaje kasie numer ewidencyjny. Jest to numer indywidualny, dotyczący wyłącznie jednego urządzenia i odpowiadającej mu książki kasy. Podatnik jest zobowiązany do umieszczenia go w sposób trwały na kasie.

Tylko przestrzeganie powyższych terminów i zasad instalowania kas fiskalnych uprawnia podatnika do skorzystania z ulgi na zakup kas.


Zwrot wydatków na zakup kasy

Podatnicy, którzy rozpoczną ewidencjonowanie obrotu i kwot podatku należnego w obowiązujących terminach, mogą odliczyć od tego podatku kwotę wydatkowaną na zakup każdej z kas rejestrujących zgłoszonych na dzień rozpoczęcia (powstania obowiązku) ewidencjonowania w wysokości 90% jej ceny zakupu (bez podatku), nie więcej jednak niż 700 zł.

Aby skorzystać ze zwrotu wydatków na zakup kasy fiskalnej, przedsiębiorcy muszą spełnić warunki, które zostały określone w rozporządzeniu w sprawie odliczania i zwrotu kwot wydatkowanych na zakup kas rejestrujących:

  • podatnicy zobowiązani są do pisemnego zgłoszenia właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego, w którym określona będzie liczba kas rejestrujących oraz adres ich użytkowania,

  • rozpoczęcie ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kasy fiskalnej nastąpi nie później niż w obowiązujących przedsiębiorcę terminach,

  • posiadanie dokumentu potwierdzającego zapłatę całej kwoty za kasę rejestrującą

Przedsiębiorcy, którzy zamierzają korzystać z kilku kas fiskalnych, nie mają obowiązku składania oddzielnych pism do urzędu skarbowego. Na jednym formularzu zgłoszeniowym wystarczy podać liczbę kas. Ważne jest natomiast, aby dokonać tego przed rozpoczęciem ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kasy rejestrującej.

 

Status podatnika a zwrot wydatków na zakup kasy fiskalnej

  1. Czynny podatnik VAT – zwrot na zakup kasy rejestrującej ujmowany jest w deklaracji VAT za bieżący okres rozliczeniowy (miesiąc lub kwartał), w którym nastąpiło ewidencjonowanie sprzedaży za pomocą kasy. Przepisy nie zabraniają rozliczenia w późniejszym czasie.

Jeżeli przedsiębiorca świadczy usługi taksówkarskie oraz rozlicza się w formie ryczałtu (3%), zwrotu wydatków na zakup kasy fiskalnej może ubiegać się jedynie do wysokości kwoty, jaka podlegałaby wpłacie do US.

  1. Przedsiębiorcy zwolnieni z VAT – aby ubiegać się o zwrot wydatków na zakup kasy rejestrującej, muszą złożyć wniosek, w którym zawarte będzie: imię i nazwisko lub nazwa przedsiębiorcy, adres, NIP.

Do pisma należy również dołączyć załączniki:

  • zawierające dane serwisu, który dokonał fiskalizacji kasy,

  • dokument potwierdzający zakup kasy oraz wpłatę całej sumy,

  • numer rachunku, na który ma zostać przelana kwota zwrotu za zakup kasy fiskalnej.

Jeśli podatnik wykonuje usługi taksówkarskie, wniosek powinien dodatkowo zawierać numer licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką i numer rejestracyjny i boczny taksówki, w której zainstalowano kasę rejestrującą oraz załącznik zawierający fotokopię świadectwa przeprowadzonej legalizacji ponownej taksometru współpracującego z kasą oraz zintegrowanego w jednej obudowie z kasą rejestrującą.

 

 

 

Wnioski potrzbne do rejestracji kasy fisklanej i wnioseki o zwrot wydatków na jej zakup znajdują się na naszej stronie: http://biuro-batax.pl/strefa-klienta/druki-do-pobrania/ – Druki – inne

 

 

Biuro Rachunkowe BATAX Barbara Kątnik - Dąbrowa Górnicza

Wypowiedzenie umowy o pracę – terminy

Wypowiedzenie umowy o pracę jest uprawnieniem przysługującym zarówno pracodawcy jak i zatrudnionemu. Ustawodawca chroni obie strony stosunku pracy wprowadzając terminy wypowiedzenia.

Umowa o pracę rozwiązuje się wraz z upływem terminu jej wypowiedzenia. Terminy te są uzależnione od rodzaju umowy, czasu na który została zawarta oraz okresu pracy zatrudnionego u danego pracodawcy.

 

Terminy wypowiedzenia umowy o pracę:

 – umowa o pracę na czas nieokreślony lub czas określony:

1) 2 tygodnie, jeżeli pracownik był zatrudniony krócej niż 6 miesięcy;

2) 1 miesiąc, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 6 miesięcy;

3) 3 miesiące, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 3 lata.

Pracodawca i pracownik mogą jednak za porozumieniem ustalić inny termin rozwiązania umowy.

 

– umowa o pracę na okres próbny:

1) 3 dni robocze, jeżeli okres próbny nie przekracza 2 tygodni;

2) 1 tydzień, jeżeli okres próbny jest dłuższy niż 2 tygodnie;

3) 2 tygodnie, jeżeli okres próbny wynosi 3 miesiące.

 

Zgodnie z Kodeksem pracy, pracodawca nie może złożyć pracownikowi  wypowiedzenia, gdy:

  1. pracownik przebywa na urlopie lub jest w czasie innej usprawiedliwionej nieobecności,

  2. pracownikowi pozostało 4 lata do osiągnięcia wieku emerytalnego, jeśli okres zatrudnienia uprawnia go do pobierania świadczeń emerytalnych, chyba że uzyskał on prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy.

 

 

Biuro Rachunkowe BATAX Barbara Kątnik - Dąbrowa Górnicza

Napoje dla pracowników

Zbliża się letni czas upałów. Warto bliżej zapoznać się z obowiązkami pracodawców w zakresie dostarczania pracownikom napoi.

Kiedy dostarczać napoje dla pracowników?

Do obowiązków pracodawcy należy zapewnienie pracownikom zatrudnionym w warunkach szczególnie uciążliwych nieodpłatnie napoi, których rodzaj i temperatura powinny być dostosowane do warunków pracy. Przyjmuje się, że z uciążliwością mamy do czynienia, gdy intensywność któregokolwiek z czynników charakteryzujących pracę przekracza średni zakres.

W szczególności napoje należą się pracownikom zatrudnionym:

  • na stanowiskach pracy, na których temperatura spowodowana warunkami atmosferycznymi przekracza 28oC,

  • przy pracach na otwartej przestrzeni przy temperaturze otoczenia poniżej 10oC lub powyżej 25o C,

  • w warunkach gorącego mikroklimatu, charakteryzującego się wartością wskaźnika obciążenia termicznego (WBGT) powyżej 25oC,

  • w warunkach mikroklimatu zimnego, charakteryzującego się wartością wskaźnika siły chłodzącej powietrza (WCI) powyżej 1000,

  • przy pracach związanych z wysiłkiem fizycznym, powodującym w ciągu zmiany roboczej efektywny wydatek energetyczny organizmu powyżej 1500 kcal (6280 kJ) u mężczyzn i 1000 kcal (4187 kJ) u kobiet.

 


Jakie napoje należy dostarczyć?

Przepisy nie mówią nic, jaki rodzaj napoi ma zapewnić pracodawca. Jednak w przypadku pracowników zatrudnionych w warunkach mikroklimatu gorącego charakteryzującego się wartością wskaźnika obciążenia termicznego (WBGT) powyżej 25o C napoje powinny być wzbogacone w sole mineralne i witaminy. W pozostałych przypadkach mogą być to napoje gorące (kawa, herbata), gdy pracownicy pracują w mikroklimacie zimnym, lub napoje orzeźwiające (woda mineralna) w przypadku wysiłku fizycznego czy wysokiej temperatury w pomieszczeniach pracy.


Jaką ilość napojów nalezy zapewnić pracownikom?

Napoje powinny być wydawane pracownikom zawsze, gdy w środowisku pracy panują warunki uzasadniające ich otrzymanie.

Jeżeli pracodawca decyduje się na zapewnienie napojów, to powinny być one dostępne przez całą zmianę roboczą,  w ilości zaspokajającej potrzeby pracowników. Warto pamiętać, że uprawnionym do otrzymywania napoi pracownikom nie przysługuje żaden ekwiwalent.


Zwolnienie z dostarczania pracownikom napoi:

W wielu zakładach pracy pracodawcy zdecydowali się na zamontowanie urządzeń klimatyzujących. To powoduje, że w pomieszczeniach pracy temperatura rzadko kiedy przekracza 28 C, a to oznacza zwolnienie z obowiązku dostarczania pracownikom napoi.

 

 

Biuro Rachunkowe BATAX Barbara Kątnik - Dąbrowa Górnicza

Płatność powyżej 15.000 złotych

Informujemy, że od 2017 roku następuje zmiana przepisów ustawy o podatku dochodowym wprowadzająca negatywne konsekwencje niedostosowania się do zmienionych zapisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Przedsiębiorcy, którzy pomimo obostrzeń dokonają zakupu na kwotę wyższą niż 15 tys. zł i opłacą go gotówką nie będą mogli uznać tego zakupu za koszt uzyskania przychodu.

Art. 22 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej określa, że dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje WYŁĄCZNIE za pośrednictwem rachunku płatniczego (przelew na konto) przedsiębiorcy, w każdym przypadku gdy spełnione są łącznie oba warunki:

  • stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz
  • jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza równowartość 15.000 zł brutto.

Zatem spełnić trzeba łącznie wskazane wyżej dwa warunki, aby powstał obowiązek dokonywania lub przyjmowania płatności poprzez rachunek bankowy.

Faktury powyżej 15 tys. zł brutto opłacone gotówką nie są kosztem (tzn. nie można ich odliczyć) – wydatki te opłaca się wyłącznie przelewem bankowym na konto kontrahenta!

 W związku z tym, przypominamy o dopinaniu potwierdzaniu przelewu bankowego lub wpisywaniu na fakturze daty przelewu bankowego.

Jednocześnie, prosimy o bezzwłoczne informowanie Biura Rachunkowego BATAX o opłaceniu takiej faktury gotówką.

 

Biuro Rachunkowe BATAX Barbara Kątnik - Dąbrowa Górnicza

Odwrotne obciążenie przy usługach budowlanych

17 marca 2017 r. Ministerstwo Finansów opublikowało objaśnienia podatkowe dotyczące stosowania mechanizmu odwróconego obciążenia w transakcjach dotyczących świadczenia usług budowlanych.  Broszura dotyczy zmian, jakie weszły w życie 1 stycznia 2017 r. w odniesieniu do rozliczania niektórych usług budowlanych zgodnie z mechanizmem odwróconego obciążenia.

Mechanizm odwróconego obciążenia zakłada, że zobowiązanym do rozliczenia podatku należnego od dokonanej czynności podlegającej opodatkowaniu VAT jest nabywca towarów lub usług. Mechanizm ten jest wyjątkiem od reguły ogólnej, zgodnie z którą rozliczenia podatku VAT dokonuje sprzedawca, który dokonuje dostawy towarów lub świadczy usługę.

Omawiane zmiany dotyczą zastosowania mechanizmu odwróconego obciążenia w odniesieniu do usług budowlanych świadczonych przez podwykonawców – usługi te od 1 stycznia 2017 r. są objęte mechanizmem odwróconego obciążenia.

Broszura MF z objaśnieniami dostępna jest do pobrania tutaj: Objaśnienia podatkowe – odwrotne obciążenie przy usługach budowlanych

 

Biuro Rachunkowe BATAX Barbara Kątnik - Dąbrowa Górnicza

Jednolity Plik Kontrolny – wszystko co trzeba wiedzieć o JPK

Czym jest Jednolity Plik Kontrolny?

Jednolity Plik Kontrolny do zbiór danych finansowych:
• generowany z systemów informatycznych danego przedsiębiorstwa
• tworzony poprzez bezpośredni eksport danych z systemów informatycznych
• zawiera informacje o operacjach gospodarczych za dany okres
• posiada ustandaryzowany układ i format (schemat XML) umożliwiający jego łatwe przetwarzanie.

 


Co zawierają pliki JPK?

JPK to struktura logiczna umożliwiająca przekazywanie przez podatników, na żądanie organów podatkowych, całości lub części ksiąg podatkowych oraz dowodów księgowych w postaci elektronicznej za wskazany przez organ okres. JPK zawiera nastęujące struktury:

 

 


Kogo i od kiedy dotyczy obowiązek generowania Jednolitego Pliku Kontrolnego?

 


Jestem mikro-małym czy średnim przedsiębiorcą? 

Określenie, do której z powyższych grup zalicza się Twoja firma, zależy od trzech czynników:
• średniego rocznego zatrudnienia,
• rocznego obrotu netto,
• rocznej sumy aktywów bilansu.

 

 


Wysyłka JPK

Jednolity Plik Kontrolny nie polega na tym żeby do deklaracji wysyłanej do urzędu dołączyć po prostu rejestr sprzedaży i rejestr zakupów. Jest bardziej skomplikowany techniczne, bowiem powoduje konieczność stworzenia odpowiednio zbudowanego technicznie pliku, jaki następnie będzie mógł zostać elektronicznie przesłany do urzędu skarbowego (nie można więc przekazać tej struktury na zwykłym zewnętrznym nośniku danych). Jednolity plik kontrolny nie jest składany w wersji papierowej a wyłącznie w elektronicznej, według ściśle określonej specyfikacji (podobnie jak ma to miejsce przy e-deklaracjach). Wysyłka wymaga potwierdzenia kwalifikowanym podpisem elektronicznym.

Biuro Rachunkowe BATAX dysponuje zarówno odpowiednim programem komputerowym służącym do generowania i wysyłania JPK, jak i certyfikowanym kwalifikowanym podpisem elektronicznym.

 


Sankcje za brak przekazania JPK

 


Kto nie składa JPK?

Jednolitego Pliku Kontrolnego dla potrzeb VAT nie składa podatnik, który wykonuje wyłącznie czynności zwolnione od podatku od towarów i usług, wskazane w ustawie o VAT. Chodzi o:
  • sprzedaż wyłącznie towarów i świadczenie usług zwolnionych z VAT (zwolnienie przedmiotowe – art. 43 ust. 1),
  • zwolnienie podmiotowe (m. in. dla podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym 200 tys. zł – art. 113 ust. 1 lub 9),
  • organizacje międzynarodowe, które realizują zadania publiczne (art. 82 ust. 3).